Mono / Hitch
They Are Here
Koen De Croo
Cactus@MaZ, Brugge — 8 november 2008
De mensen die vertrouwd zijn met het postrockgenre, zullen hun wenkbrauwen niet fronsen bij het horen van de naam Mono. Dit viertal uit Japan heeft ondertussen hun vijfde cd uit ‘You are there’ en behoudt de typische Mono sound (en dat in stereo!). Emotioneel melodisch geladen met heftige uitbarstingen en climaxen om je oren bij af te likken.
In het voorprogramma vonden we Hitch. Deze Kortrijkzanen draaien al een tijdje mee in het Belgische rockcircuit en zijn ondertussen al aan hun vierde full album toe. Qua inventiviteit hebben ze heel wat gemeen met onze Japanse vrienden maar muzikaal tappen ze toch uit een ander vaatje. Stevige gitaarriffs en genoeg low-end om je broek te doen wapperen, maar een toch wat vreemde combinatie in vergelijking met het meer integere geweld van Mono.
De club@MaZ stond al aardig vol, maar voor Mono ging de zaal toch tegen het podium aanhangen alsof er een gigantische stofzuiger aan de andere kant stond. Zonder een woord te zeggen - er waren dan ook geen micro's - kwamen de vier op. Het werd volledig stil toen ze hun eerste song inzetten, The Flames beyond the Cold Mountain, tevens ook het openingsnummer van het nieuwe album. Als enige geluid de spiegels van de fotografen.
Gitarist Yoda draaide zacht één van zijn effectbakjes open, een geluidswaas vulde de zaal. Takaakira "Taka" Goto zette subtiel zijn stereotiepe tremoloakkoorden in op zijn Fender Jazzmaster. Enkel deze twee elementen waren al genoeg om te weten dat dit een fantastisch, sferisch en hartverwarmend concert ging worden. Helder sprankelende noten op gitaar deden de kleinste haartjes op het lichaam recht staan en de inzet van bassiste Tamaki samen met het cymbalenwerk van drummer Yasunori Takada bezorgden menig toeschouwer hun eerste ‘shivers down the spine’ van de avond. Ogen sluiten en genieten.
Als die ogen dan toch even open waren, kon je merken dat de artiesten evengoed in hun muziek opgingen als de wiegende massa een halve meter lager. Taka trakteerde hen op een feedbackmuur, zijn gitaar in de meest onmogelijke poses wringend.
Hoogtepunt van de avond was Moonlight, zalig constructief bouwend aan die vooraf beloofde majestueuze geluidsmuur, de drum als pacemaker voor dit pompende hart dat Mono heet. De hele avond meegesleurd worden in donkere soundscapes met een vleugje angst voor het onbekende maar toch wetend dat alles terug op zijn pootjes terecht komt, een bevrijdende emotie.
Mono legt live in een club pas echt de link naar wat ze op cd doen. Waar ze op Dour nog een beetje tekort schoten, maakten ze dit in Brugge ruimschoots goed.
In december komen ze nog eens terug naar België, zij het in de AB. Wie dan thuis geen glühwein heeft om zich aan te warmen kan in Brussel komen kijken om daarna gloeiend en nazinderend van genot naar huis terug te keren.