Milow

Live is Milow alvast geen revelatie (meer). De songs van ‘Coming of Age’ zijn stuk voor stuk kleine verhaaltjes. Wat hij op plaat zo goed kan, je met cd boekje in de hand aan de stoel aan de stereo gekluisterd zitten, mist live totaal zijn effect. Het draait meer dan ooit om de teksten, het verhaal, de metaforen en de boodschap. Hoe breng je die betovering over aan een volle zaal?

 

Gelukkig had de jonge Leuvenaar dat zelf ook door en wisselde hij voldoende af tussen oud en nieuw werk. Het resultaat daarvan was een slecht opgebouwde set, waarvan de moeizaam opgebouwde sfeer telkens weer als een pudding ineenzakte. Stephanie werd plots een nummer met ballen. Nina Babet, Milows vocale steun van de avond, trok even alle registers open en zong al het haar in je nek overeind. Klassieker Born In The Eighties, dat het volledige gevoel achter ‘The Bigger Picture’ goed samenvat, begon een beetje aarzelend, maar haast onmerkbaar viel de band in en kreeg alsnog de halve zaal in beweging. You Don’t Know, ‘s mans grootste hit, kregen we dan weer in de originele versie geserveerd. Wat een meezingmoment van formaat had moeten worden, werd een miskleuntje.

 

We begonnen zowaar te verlangen naar de schuchtere melodietjes van enkele jaren geleden, de toen nog nobele onbekende die een kansje waagde in de Rock Rally. “There’s darkness ahead and darkness behind”, zong Milow ergens halverwege. We hadden het zelf niet beter kunnen verwoorden. Temeer omdat Darkness Ahead And Behind het onbetwiste hoogtepunt van de avond was. Hoewel de boodschap van die song behoorlijk bedroevend is, slaagt hij erin om een soort fatalistische tevredenheid op te wekken bij zijn toehoorders. Probleem met een nummer als The Priest is dan weer dat ze geweldig zijn in hun eenvoud, maar niet genoeg om het lijf hebben om live een publiek mee te boeien.

 

Joris Calluwaert, pianist van formaat, was een fantastische aanwinst om het kale van de songs wat te verdoezelen. Hij bracht vooral de warmte en sfeer die we de hele avond zo misten. De show was nooit slecht, aan enthousiasme ontbrak het niet, maar het was allemaal nogal emotieloos. Haal de plaat zeker en vast in huis, en blijf zelf ook maar daar. In uw zetel. Met de volumeknop op maximum en de cd speler op repeat.

 

Wat een bij voorbaat gewonnen thuismatch had moeten worden, ging gepaard met de nodige groeipijnen. Volwassen worden ... het is niet iedereen gegund.