MC Solaar

Het werd een avondje clichés doorbreken in de Ancienne Belgique.



Cliché 1: hiphoppers rijden allemaal rond in chique karren met blinkende velgen; ze dragen daarenboven opvallende kleren met veel blingbling. Wel, dat geldt alleszins niet voor Mc Solaar. Het concert werd met een uur uitgesteld vanwege de spoorwegstakingen in Frankrijk, waaruit we kunnen afleiden dat de man met de trein reist. Ook zijn kledij blonk uit in soberheid: een zwarte outfit zonder al te veel tierlantijntjes.

 

Cliché 2: hiphop is alleen voor een beperkt, ruig en mannelijk publiek. Ook dat ging deze avond niet op. De AB was - inclusief de twee balkons - goed gevuld met mensen uit alle hoeken van België. En het waren niet alleen mannen. De vrouw was goed vertegenwoordigd en dat in alle leeftijdscategorieën: moeders, dochters, oma’s en kleinkinderen. Altijd grappig trouwens om zo’n bejaarde dame te zien headbouncen op zware hiphopbeats. Gelukkig bleef haar kunstgebit op zijn plaats zitten …

 

Cliché 3: hiphopoptredens zijn allemaal hetzelfde en meestal eentonig. Al van bij het begin bleek dat deze avond speciaal zou zijn. Zelfs het voorprogramma was origineel. Philémon, een Fransman, bracht een soort kleinkunsthiphop, maar wel op zeer overtuigende wijze. De man beschikt trouwens over een prima stem en bracht een mix van soul met hiphop en R'n'B. Ook Mc Solaar bracht iets verfrissends en origineel. De setting van het podium had iets weg van de Akropolis en een stijlvolle achtergrondprojectie op doek zorgde voor een esthetisch geheel. Met een drummer en twee gitaristen erbij leek het zelfs even alsof er een waar rockconcert zou plaatsvinden. Elk nummer werd ondersteund met de nodige visuele middelen. Zo werd het nummer over kindsoldaten begeleid door een teddybeer. Het zangeresje droeg bij Hasta La Vista een Spaans outfitje en bij Inch’Allah een waar buikdansereskostuum inclusief belletjes.

Dat zangeresje verdient trouwens wel een eigen paragraaf. Haar stem was werkelijk fenomenaal en uitermate krachtig. Ze had zowat elke dansstijl onder de knie en kon het mannelijke publiek meer dan nodig bekoren. Al wie nog aan het nabibberen was van het aanschuiven in de regen, was meteen opgewarmd. Tijdens een minisolo gaf ze kritiek op oppervlakkige vrouwen in de Amerikaanse hiphop, maar helaas stond ze iets later zelf wat contradictorisch halfnaakt te wezen.

Muzikaal kwam Solaar met iets redelijk nieuws op de proppen. Veel van zijn oude en nieuwe nummers kregen een licht rocktintje door de ondersteuning van twee gitaristen. Zo werd Nouveau western in een nieuw jasje gestoken en ging het er bij Impact avec le diable nog redelijk ruig aan toe. Op zich misschien wel goed gevonden, al konden de echte hiphoppers dat vast wat minder smaken. Gelukkig bracht Solaar zijn grootste hits in originele versie.

 

Cliché 4: Franse hiphop is agressief en gaat alleen over miserie. Met zijn nieuwe album bewijst Solaar opnieuw het tegendeel. Hij wordt niet voor niets wel eens 'de poëet' genoemd. Zijn wereld is niet somber, maar gevuld met kleuren, liefde en kritiek. Hij geeft zijn mening over maatschappelijke problemen in een strak rijmschema, maar kan net zo goed vlot vertellen over zijn nieuwe rol als vader in een zeer lyrische stijl.

 

Cliché 5: hiphoppers staan er meestal maar wat apathisch bij. Vanavond echter niet. De aanstekers werden gezwind de lucht ingestoken. Er werd gedanst, gezongen, geroepen en gestampt met de voeten. Na het laatste nummer leek de zaal zelfs even te veranderen in een voetbalstadion tijdens een derby. Iedereen werd gek en dus kon Solaar niet anders dan terugkeren.

MC Solaar is er bijna 40 maar er zit zeker nog geen slijt op de zaak. Zijn eerste nummers klinken nog steeds niet oudbollig en zijn eigenlijk nog redelijk actueel. Met zijn nieuwe album en optredens als deze bewijst hij dan nog eens mee te zijn met zijn tijd. Mensen die een ticket of cd kopen van MC Solaar verwachten altijd iets speciaals en dat hebben ze nu zeker en vast gekregen!