Mauro and the Grooms

Manngold is een collectief dat zich vooral toespitst op uitgesponnen gitaarrock. Een half uur lang lieten ze de ene na de andere gitaarsolo door de zaal scheuren terwijl twee drummers elkaar aanvulden met de ene hevige drumpartij na de andere. Zang komt er niet aan te pas. Dat was ook meteen het enige minpuntje van hun set. Sommige songs misten iets en de kans is groot dat dat een of andere zanger met een zware donkere whiskystem was. 

 

Johnny Berlin scheelde in leeftijd minstens een decennium met hun voorgangers en dat was er soms aan te zien. De onwennigheid waarmee ze zich af en toe op het podium voortbewogen zullen ze binnenkort wel snel afleren. Het was duidelijk dat ze nog heel wat in hun mars hebben. Ze amuseerden de zaal met hun catchy popsongs, die ze zelf omschrijven als happy hardcore. Toetsenist Laurens Renner gaf het geheel nog een extraatje door er de vreemdste riedeltjes tussen te smijten. Toch bleef hun single Four de favoriet omdat de vuile randjes hier nog niet helemaal weggewerkt waren.
 

Uiteindelijk was de tijd gekomen voor de grootmeesters zelf. Met de nodige nonchalance, die we zo gewoon zijn van Mauro, betrad hij het podium met de Grooms in z’n kielzog. Doing Something Right sloeg ons als een mokerslag in het gezicht. Jawel, de heren waren gekomen om ons een heel uur te trakteren op een portie vettig gitaargeweld. Corruption hebben we zelden zo hard horen gaan als die avond en Mauro’s schreeuwende zangtirades waren van kippenvelniveau. De man leek zich trouwens kostelijk te amuseren. Na elk nummer volgde iets wat veel weg had van een ritueel vreugdedansje.
 

Het hoogtepunt van de avond staat op naam van Ghost Rock dat als een explosie door onze trommelvliezen knalde en ze de schrik van hun leven bezorgden. Plaats daarna nog een pakkende versie van Slow Bones en de avond kon niet meer stuk. We kregen even adempauze tijdens het wondermooie To the Next Storm. Mauro nam voortreffelijk de rol van weemoedige singer-songwriter op zich, terwijl the Grooms zich ontpopten tot muzikale minnaars. 
 

Opvallend was dat het grootste deel van de set uit nieuw materiaal bestond. De nummers zijn er dus al, nu het album nog. Maar zowel Mauro als The Grooms zijn muzikale duizendpoten, waardoor iets ons doet vermoeden dat zo’n album niet voor heel binnenkort zal zijn. Wat die nieuwe nummers betreft, was het live al duidelijk dat het weer een mooi staaltje van rauwe rock-’n-roll zal worden. Iets om met open armen te ontvangen dus.