Matthew Herbert Big Band Laat dat dan toeval zijn

Ancienne Belgique, Brussel
Matthew Herbert Big Band
Hij was vier jaar toen hij viool en piano leerde spelen. Op zijn zestiende toerde hij al door Europa in een Glenn Miller Tribute Band. Hij maakte albums onder zijn eigen naam en gebruikte aliassen als Doctor Rockit, Wishmountain, Radio Boy, Mr. Vertigo, ... Daarbuiten producete en remixte hij albums van o.a. Björk, REM, John Cale, Moloko, Roisin Murphy, Yoko Ono en Serge Gainsbourg. Dezer dagen trekt de zesendertigjarige Matthew Herbert, zoon van een BBC geluidstechnicus, rond met zijn Matthew Herbert Big Band.

In 2000 schreef Matthew Herbert het manifest ‘Personal Contract for the Composition Of Music’ (PCCOM). Daarin stelde hij voor zichzelf enkele regels op die zijn compositorische methode definieerden. Het manifest verbiedt het gebruik van reeds bestaande muzikale werken of enig ander reeds bestaand of gebruikt synthetisch vervaardigd geluid dat akoestische instrumenten imiteert.

Daarenboven aanvaardt Matthew accidentele fouten en vergissingen in zijn productieproces. We denken hierbij onmiddellijk aan de avantgardecomponist John Cage die het toevalselement eveneens als een verrijking van zijn muziekwerken beschouwde. Het is dan alleszins ook niet zonder reden dat Matthews zelfopgerichte label de naam ‘Accidental’ draagt. 

Enkele jaren geleden wist Matthew Herbert de muziekwereld al te verrassen met zijn samensmelting van elektronica en bigband in het album ‘Goodbye Swingtime’ waarop hij samenwerkte met o.a. Jamie Lidell. Dit najaar komt zijn tweede bigbandalbum ‘There’s Me And There’s You’ uit. De nummers van dit album klinken niet alleen hartvervullend, de uitvoering ervan ziet er ook nog eens onvoorstelbaar amusant uit.

Het traditionele concert werd doorgetrokken tot een opvallend knap variétémoment, waarbij de kleding van de muzikanten - traditioneel rokkostuum en vlinderdas - ons bijna op het verkeerde been had gezet.

Live bewerkte Matthew de klanken van zijn bigband. Zelfs de wonderbaarlijk krachtige stem van zangeres Eska Mtungwazi werd in de hoogst mogelijke graad gepitcht. Toen de muzikanten één voor één werden voorgesteld, kwam het kind in Matthew naar boven: de stem van de dirigent, die muzikant “Johaaaaaaaan” aankondigde, werd het hele nummer lang als sample gebruikt.

Met het geluid van door de bandleden ter plaatse stukgescheurde kranten werd een volgend nummer ingezet. Aanvankelijk leek het absurd, maar eens trompet en saxofoon invielen, bleek "subliem" nog de enige mogelijke omschrijving. En zeggen dat het simpelweg begon met Matthew die aankondigde: “Today we read… Het Laatse Nieuws”.

Naast nieuwe nummers werden ook klassiekers als The Battle gebracht. Tijdens deze nummers ontbrak het al evenmin aan subtiele plagerijen en muzikale provocatie onderling. Neem daarbij een constant huppelende en springende Herbert - een beeld dat ons in een mum van tijd vertederd had - en het resultaat is een overdonderend applaus en een staande ovatie. Met glimmende wangen zijn we huiswaarts gekeerd.

November 8, 2008
Nathalie Scheltiens