Madrugada
L'heure bleue
Lene Hardy
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Vorige zomer werd de gitarist en songschrijver van Madrugada dood teruggevonden in zijn appartement. L’heure bleue, het ochtendlijke uur dat Madrugada in zijn naam draagt, had nog nooit zo donker geleken. De Noren werkten het album waar ze aan bezig waren alsnog af, doopten het simpelweg ‘Madrugada’ en begonnen deze maand aan de bijhorende tour. Niemand weet of het de laatste zal zijn. De toekomst van de groep is onzeker. Madrugada vergastte België op maar liefst drie optredens. Wij gingen een kijkje nemen in de AB.
Terwijl de fans met hun hoofd in het verleden zaten, leek de band volop naar de toekomst te kijken. De set stond bol van de nieuwe nummers en dat was niet altijd naar ieders zin. Het publiek schreeuwde hartverscheurend om ouder werk. Als er dan toch oude nummers gespeeld werden, kwamen die meestal uit hun debuutplaat ‘Industrial Silence’ en zelden uit publiekslieveling ‘The Nightly Disease’.
De set begon met het trio dat ook het nieuwe titelloze album inleidt: Whatever Happened To You?, The Hour Of The Wolf en Look Away Lucifer. Vooral die bombastische laatste kon ons wel bekoren, al haalde het drietal nooit het niveau van de cd. Bij Strange Color Blue herwon Madrugada gelukkig iets van zijn oude broeierigheid, wat later ondersteund door het magnifieke lichtspel (de truc met de discoballen) tijdens Highway Of Light. Ook Majesty was theatraal als vanouds.
Toch was het wachten tot Black Mambo om de groep er helemaal voor te zien gaan. Madrugada leek eindelijk de automatische piloot uit te schakelen en klonk bezielder en een beetje rommeliger. De koortsigheid van Madrugada brandde weer en de diepe, gebroken stem van Sivert Høyem zorgde eindelijk voor meer diepgang en beetje magie. Magie die enkele liedjes later alweer jammerlijk verdwenen was.
Als allerlaatste bisnummer kregen we toch nog een heerlijke ingehouden versie van Only When You’re Gone voorgeschoteld, inclusief een pauze van bijna een minuut in het midden van de song. De gevoeligheid en de eerlijkheid van hun zwanenzang zorgde ervoor dat het optreden toch niet helemaal de mist in ging.
De set van Madrugada verdronk in de nieuwe nummers. En hoewel die nummers meestal schitterend klinken op het nieuwe album, ontbrak er iets live. De muziek deed geen pijn waar het hoorde pijn te doen en blonk vooral uit in vlakheid. De fans in de AB hebben niet het afscheid gekregen waar ze op hoopten. Als dit het einde van Madrugada is tenminste.