Madison Cunningham - Sonisch soundscape

De Roma, 26 februari 2026

Madison Cunningham is zonder meer een erg getalenteerde dame, die steeds nadrukkelijker komt kijken aan het immer veranderende uitstalraam van de rockmuziek. Reeds overvloedig gelauwerd voor vroeger werk, kwam ze jongste werkstuk ‘Ace’ uitgebreid voorstellen in een niet overvolle, maar wel gezellig ingerichte Roma. Met een drankje aan een tafeltje zaten we keurig – “Nice and polite”, vond Cunningham – te luisteren en kijken. 

Eigenlijk naar één lange song, bijwijlen verpakt in een heus soundcape, waarmee Madison Cunningham zonder al te veel contact te zoeken met het publiek de zaal tot in het kleinste hoekje vulde. Dat deed ze met de hulp van multi-instrumentalist Jesse Chandler aan haar zijde. Hij blies op allerlei hout- en koperinstrumenten, beroerde toetsen en zorgde voor de backingvocals. Soms eerder ongelukkig geblend, maar doorgaans was het een gesmaakte verrijking.

Een soundscape dus. We zaten al aan de zesde song Mummy vooraleer Madison kort het woord tot het publiek richtte. Daarvoor waren er vanuit een aanvankelijk licht distonisch geluid stromen van melodieën ontstaan, waarin Cunningham zich wentelde met soepele stem. Zonder overgang vertolkte ze daarin de eerder droevige teksten over verloren liefdes en vergane tijden. All I've Ever Known was een bijna traditionele lovesong, maar hij kon ons bekoren.

Voor Skeletree greep ze naar de gitaar en even dachten we dat Joni Mitchell zou komen meedoen. Met die grande dame wordt Cunningham wel eens vergeleken en toegegeven, bij wijlen doet ze er ook aan denken, maar nog meer aan Radiohead of voor ons part ook de multiface Frank Zappa. U hebt het al begrepen: Cunninghams optreden was een soort van sonisch patchwork dat ze handig aan elkaar knoopte. Heel de avond lang probeerde ze te spelen met ritmevariaties en draaide ze, op de knieën achter de piano, aan knopjes of was ze druk met schuifregelaars.

Soms resulteerde dat in mooie effecten, zoals in het prachtige Wake of in Shatter Into Form II. In Break The Jaw sloeg ze dan weer de bal wel mis. Of in Goodwill, dat in soberheid begon, maar daarna toch weer iets te artyfarty dreigde te worden. Afgesloten werd met een knappe versie van Best Of Us. Warm applaus volgde en hier en daar stonden er zelfs fans op.

Als eerste bis kreeg het publiek Life According To Raechel uit het bekroonde ‘Revealer’-album. Cunningham en de piano, geen elektronische toeters en bellen, puur. Zo had het voor ons de hele avond mogen zijn en het bewees wat voor sterke songwriter ze is. Song In My Head, met Chandler terug achter zijn speelgoed, sloot de avond af. Tevreden maar in het besef dat het allemaal iets warmer had gekund, spoedden we ons naar Antwerpen-Centraal.