Lupercalia - Literotiek en hoekigheid

Stadsschouwburg Mechelen, 12 februari 2026

Elk jaar tussen 13 en 15 februari vierden de Romeinen Lupercalia, een feest ter ere van de god van de vruchtbaarheid Lupercus. Er werden in Mechelen dan wel geen geiten en een hond geofferd op deze vrijdag de dertiende, toch werd het een zinnenprikkelende liefdesavond vol muziek, poëzie en performance. Daar zorgden Ann Meskens, Marije Dijksman, Lotte Dodion, Maud Vanhauwaert, Vitalski, Elvis Peeters & Wilderman voor in de Stadsschouwburg in Mechelen.

Mechelen is de thuisbasis geweest van uitzonderlijk veel grote dichtende woordkunstenaars waaronder Herman de Coninck en Paul Snoek. Poëzie zit als het ware in het Mechels DNA. Een exponent hiervan is Maandrang, “een daad van liefde” voor de poëzie, zoals ze het zelf verwoorden, met taal als middel tot verbinding. Het Mechelse festival Maandrang is dan ook een festival van het poëtische verlangen, vandaag aan de vooravond van Valentijnsdag.

De avond werd feestelijk muzikaal ingeluid door Marije Dijksman die ons zonder enige muzikale begeleiding een aria uit de opera 'Romeo & Julia' van Bellini ten gehore bracht. Het startschot van een zinderende ode aan het woord en zang. Filosofe, auteur én Mechelaar Ann Meskens, die ooit mee aan de wieg van de fenomenale Boekhandel De Zondvloed Mechelen stond, nam ons in de "notitie" Niet Pril, Wel Vijftig mee naar een “coucherie”, wat zich bij gebrek aan een beter Nederlands woord laat omschrijven als een bedavontuurtje. Maar “alles wat de liefde betreft, komt uit het Frans”, vertrouwde Ann het publiek toe. Poëziemissionaris en voormalig stadsdichter van Antwerpen Lotte Dodion bracht onder meer stukken uit de bundel ‘Kanonnenvlees‘ plus het stadsgedicht Fantasie dat met een handleiding voor de aanwezigen kwam: als Valentijnsverrassing en blinddoek voor een geliefde, fluister het gedicht in een oor en de fantasie doet de rest. Een tip om morgen in praktijk te brengen. Zinnelijke “literotiek”.

Maud Vanhauwaert was ooit ook stadsdichter van Antwerpen (2018-2019). Zij bracht onder andere het cursiefje Falentijn “dat morgen in De Morgen zal verschijnen”, waarin ze stelt dat “Valentijn aanvankelijk niet draaide om suikeren hartjes, maar om de gecompliceerde liefde, vol twijfel en twisten, en om het belang van vrije keuze”. En Seks natuurlijk, in alle stadia van het liefdestraject. Daarna werd er plaatsgemaakt voor Vitalski of voluit Don Vitalski, bij de burgerlijke stand ook gekend als Vital Baeken. Sinds 2011 draagt de in Turnhout geboren Vitalski de titel Antwerpse Nachtburgemeester, die hij met trots draagt. Multi-talent Vitalski produceerde een ritmische woordenstroom, een expressieve sprint aan woorden, staccato letters uitspuwend en overdonderend in plooien kronkelend. Een poëtische blitzkrieg, genaamd Vitalski.

Naast dit alles was er ook nog een kortfilm over het werk van de “laatste surrealist van België”, de in Mechelen geboren Jef van Tuerenhout. In de rand werd aangekondigd dat er later dit jaar een groots evenement zal plaatsvinden rond deze veelzijdige kunstenaar.

Eind 2022 werd cultband Aroma Di Amore in de AB in Brussel ten grave gedragen. Na veertig jaar plaatsten Fred Angst, Lo Meulen en Elvis Peeters er een punt achter. Tijd om andere horizonten te ontdekken. Nog steeds tegendraads en in het Nederlands, maar met andere muzikale weerhaken. Enter het punkjazzcombo Wilderman. Rauwe energie op het scherpst van de snee. Op het raakvlak van de hoekigheid van Blurt en de melancholie van Morphine. Elvis Peeters is niet alleen muzikant, hij opereert samen met zijn echtgenote ook als auteursduo onder het schrijverspseudoniem Elvis Peeters. Zijn poëtisch krachtige taal werkt niet enkel op papier, maar wordt op een podium nog hoekiger en tegendraadser. De scherpe, maatschappijkritische pen ten tijde van Aroma Di Amore is natuurlijk niet dood, maar krijgt door inbreng van Chris Carlier (contrabas en elektrische bas), Koen Van Roy (baritonsax en klarinet) en Toon van Dionant (drums) meer groove en een onontkoombare dwingendheid. Van opener Pijnstiller tot bisnummer Dit Is Verdriet kreeg Mechelen een set vol passie met weerhaakjes, die zich in je vel vastzetten. Het ietwat morbide In De Grond liet weinig aan de verbeelding over met zinsneden als: “Maar kijk, de worm wacht ons, wacht ons op”. Het had ook een refrein dat als mantra door de Stadsschouwburg scheurde en meegezongen werd: “We gaan allemaal … in de grond”. Na de “liefdesliedjes” Misverstand (“Zij hield van mij / ik hield van haar / Het is voorbij / niemand kwam klaar / Niets aan de hand / een misverstand”), Zomer en Laat Mij, was het tijd voor de essentie van rock-’n-roll met name Lawaai met als missionstatement: “Wij willen lawaai / want de stilte is te saai!” Als toetje wordt een nummer over de essentie van de NAVO de zaal in geflikkerd met Smijt Een Bom, nu actueler dan ooit: “Zit er rijkdom in hun grond / En houden ze toch niet hun mond / Smijt een bom”. Het journaal op muziek getoonzet. Paul Van Ostaijen zaliger zou er jaloers op geweest zijn. En trots.