Lokerse Feesten

Onder een dreigende hemel mocht Monza de vroege vogels opwarmen en hen zowel de regen als Noordkaap doen vergeten. In dat laatste opzet slaagden ze alvast wonderwel, want met uitzondering van Gigant en het als bisnummer gebrachte Een Heel Klein Beetje Oorlog werd Stijn Meuris’ vorige band niet meer opgerakeld. Dat was ook niet nodig, want met Monza heeft hij inmiddels voldoende sterke songs geschreven om vriend en vijand moeiteloos te kunnen overtuigen. Brulboei Meuris en zijn jonge begeleiders smeten zich van meet af aan volledig, hetgeen resulteerde in prima versies van onder meer Naar Men Zegt, debuutsingle Van God Los, Wie Danst Er Nog?, het mooie Engeland en Attica. Gedreven en energiek, zo zien we het graag.

 

Vervolgens was het tijd voor wellicht de meest Britse der Gentse bands: Das Pop. Tegenwoordig een trio aangevuld met een uitstekende drummer uit Nieuw-Zeeland. Frontman Bent Van Looy ziet er nog altijd goed fout uit, maar met de muziek van zijn groep lijkt het recent weer de juiste richting uit te gaan. En dat werd stilaan tijd, want het verschijnen van hun ingeblikte nieuwe plaat (geproduceerd door de Soulwax-broertjes) werd de laatste jaren al tot vervelens toe uitgesteld. De geduldige fans werden in Lokeren zoet gehouden met een vrij geslaagde livepresentatie van aanstekelijke popliedjes als Saturday Night, Fool For Love en de actuele single Underground. Ook oude prijsbeesten zoals The Love Program en het rustige You werden niet vergeten tijdens het optreden, dat ons uiteindelijk meer kon bekoren dan we verwacht hadden.  

Arsenal is in amper een paar jaar tijd doorgestoten naar de absolute top in België en dus verdienden ze de topspot zaterdagavond op de Lokerse Feesten zeker en vast. Het was alweer een tijdje geleden dat we van bij de eerste noten van een band die we nooit eerder live zagen, volledig mee waren. Arsenal is dan ook bij uitstek een band die je live dient te ondergaan, want in die context komt hun feestelijke muziek het best tot zijn recht. Toeval of niet, maar de soms hevige regenval tijdens de pauze verdween als vanzelf van zodra het collectief het podium had ingenomen.

 

We zeggen collectief, want live wordt het kernduo - volksmenner John Roan en de zich letterlijk op de achtergrond houdende knoppentovenaar Hendrik Willemyns - uitgebreid tot een (h)echte groep. Roan, die ook af en toe de gitaar ter hand neemt, verzorgt samen met de innemende zangeres Leonie Gysel de vocalen en samen hitsen ze de beide seksen in het Lokerse publiek op tot ongekende hoogten. Het is vrijwel onmogelijk te blijven stilstaan op hun muzikale cocktail van rock, hiphop en zuiderse dansritmes en de schaarse kalmere nummertjes in de set fungeren dan ook als welgekomen rustpunt te midden van de indrukwekkende serie voltreffers (Lotuk, Switch, Saudade, A Volta, Longee, actuele zomerhit Estupendo, het qua titel allerminst toepasselijke Personne Ne Bouge, debuutsingle Mr. Doorman, …) waarmee Arsenal ons zaterdagavond in vuur en vlam zette. Onweerstaanbaar en van internationaal niveau!  

 

Hoeft het nog gezegd dat we na dit optreden de dansmicrobe stevig te pakken hadden? Gelukkig was daar Felix Stallings, beter bekend als Felix da Housecat, om ons nog een uurtje lang op onze wenken te bedienen met een naar gewoonte redelijk geweldige dj-set. Tenminste als u wel te vinden bent voor een eigenzinnige selectie elektro-, acid- en houseklassiekers natuurlijk. En dat waren we zeker. Het feest was alweer véél te vroeg afgelopen.