Lloyd Cole
Privé concert in Rivierenhof
Guy Kennis
Rivierenhof, Deurne (Antwerpen) — 8 november 2008
Lloyd Cole in zijn uppie, zonder de Commotions met wie hij trouwens, op een occasionele reünie na, al jaren niet meer samenspeelt. Je moet het maar doen: als zanger je publiek weten te boeien met alleen je gitaar en je stem. Lloyd Cole is daar meesterlijk in geslaagd. Hoewel de man blijkbaar niet écht helemaal happy is. Zijn lunch is al in het water gevallen door de autovrije Antwerpse binnenstad. Hij hoopt maar dat na zijn concert de actie afgelopen is zodat hij toch nog een biertje kan gaan drinken in ‘t stad. Het Rivierenhof is daarenboven maar matig gevuld. Overaanbod? Het te mooie weer? Wie zal het zeggen.
Net deze maand verschijnen drie cd’s van de man: 'Lloyd Cole & The Commotions, Live at the BBC' (volume one & two) en 'Lloyd Cole, Live at the BBC'. U snapt het al, het gaat hier over opnamesessies bij de BBC en concertopnames ter promotie van hun eerste albums. De zanger speelt het deze avond slim en beseft ook wel dat hij voor de meeste mensen een ‘eighties act’ is. Hij is dan ook niet te beroerd om al zijn hitjes te spelen. Toch belet hem dat niet om ook prachtig nieuw werk te brengen. The Young Idealists en How Wrong Can You Be uit zijn laatste cd 'Antidepressant' staan schouder aan schouder met Brand New friend en Are You Ready To Be Heartbroken. Het hele optreden door zal hij van elke solo cd toch wel minstens één nummer spelen afgewisseld met bekender werk.
In zijn bindteksten bedankt hij fijntjes support act Bherman voor zijn set en voegt er lachend aan toe: ‘In vergelijking met zijn songs klinken mijn liedjes nog vrij optimistisch. Ik moet deze jongen misschien maar op de hele tournee meenemen’. Hij heeft wel een punt. Van de muziek van Bherman word je niet bepaald vrolijk. Lange donkere lappen muziek met zware teksten, allicht sfeervol in het holst van de nacht maar tegen de achtergrond van een prachtige hoogzomeravond in een mooi park maakt dit niet zoveel indruk. We onthouden vooral -of misschien toch beter niet- een barslechte cover van Love Will Tear Us Apart van Joy Division.
Lloyd Cole is een veel betere gitarist dan verwacht en zijn stem klinkt intact, vitaal, krachtig en toch breekbaar bij de intiemere passages. Hij is sowieso een verhalenverteller en zijn liedjes vermommen zich als mini-romans. Met die typische onderkoelde Schotse humor kondigt hij een lied aan uit 1967. ‘Ik kwam net uit de marine en was aan het afkicken van heroïne’. Het gaat over Reason To Believe van Tim Hardin waarvan hij later op de avond ook nog het bekendere If I Were A Carpenter zingt. Butterfly komt uit 'Don’t Get Weird On Me Babe', Like Lovers Do uit het album 'Love Story'. No More Love Songs en I’m Gone dateren uit zijn periode met een nieuwe begeleidingsband The Negatives. Nogmaals, deze songkeuze bewijst dat Lloyd Cole ook na de jaren tachtig mooie dingen gedaan heeft. Maar slechts weinig mensen zijn daarvan jammer genoeg op de hoogte.
In het midden van het optreden verslapt zowaar de aandacht, zowel bij het publiek als bij de zanger zelf, met een zwakke versie van Brand New Friend. Maar naar het einde toe zet hij dit moeiteloos terug recht met die andere hits Perfect Skin (waar hij een akkoord mist en dat valt solo uiteraard onmiddellijk op) en My Bag. Opvallend: het publiek bestaat grotendeels uit koppels (het is in ieder geval geen typisch rockpubliek). Een hele generatie mensen is groot geworden met de muziek van Cole. Hij bedankt de wederhelften die onder lichte dwang zijn meegekomen naar dit concert. De bissen zijn kort en redelijk voorspelbaar maar wél mooi. Lost weekend en Jennifer She Said doen de boeken dicht en de zanger kan op weg naar zijn biertje in de binnenstad.
Dit was een mooi concert op een mooie zomeravond dat al snel het karakter kreeg van een privé optreden. Het aandachtige publiek kreeg hun favoriete nummers te horen (Cut me down, Rattlesnakes). Alleen Forest Fire hadden we nog graag gehoord maar dit epische nummer is misschien teveel gevraagd van een man met alleen maar een gitaar.
In zijn bindteksten bedankt hij fijntjes support act Bherman voor zijn set en voegt er lachend aan toe: ‘In vergelijking met zijn songs klinken mijn liedjes nog vrij optimistisch. Ik moet deze jongen misschien maar op de hele tournee meenemen’. Hij heeft wel een punt. Van de muziek van Bherman word je niet bepaald vrolijk. Lange donkere lappen muziek met zware teksten, allicht sfeervol in het holst van de nacht maar tegen de achtergrond van een prachtige hoogzomeravond in een mooi park maakt dit niet zoveel indruk. We onthouden vooral -of misschien toch beter niet- een barslechte cover van Love Will Tear Us Apart van Joy Division.
Lloyd Cole is een veel betere gitarist dan verwacht en zijn stem klinkt intact, vitaal, krachtig en toch breekbaar bij de intiemere passages. Hij is sowieso een verhalenverteller en zijn liedjes vermommen zich als mini-romans. Met die typische onderkoelde Schotse humor kondigt hij een lied aan uit 1967. ‘Ik kwam net uit de marine en was aan het afkicken van heroïne’. Het gaat over Reason To Believe van Tim Hardin waarvan hij later op de avond ook nog het bekendere If I Were A Carpenter zingt. Butterfly komt uit 'Don’t Get Weird On Me Babe', Like Lovers Do uit het album 'Love Story'. No More Love Songs en I’m Gone dateren uit zijn periode met een nieuwe begeleidingsband The Negatives. Nogmaals, deze songkeuze bewijst dat Lloyd Cole ook na de jaren tachtig mooie dingen gedaan heeft. Maar slechts weinig mensen zijn daarvan jammer genoeg op de hoogte.
In het midden van het optreden verslapt zowaar de aandacht, zowel bij het publiek als bij de zanger zelf, met een zwakke versie van Brand New Friend. Maar naar het einde toe zet hij dit moeiteloos terug recht met die andere hits Perfect Skin (waar hij een akkoord mist en dat valt solo uiteraard onmiddellijk op) en My Bag. Opvallend: het publiek bestaat grotendeels uit koppels (het is in ieder geval geen typisch rockpubliek). Een hele generatie mensen is groot geworden met de muziek van Cole. Hij bedankt de wederhelften die onder lichte dwang zijn meegekomen naar dit concert. De bissen zijn kort en redelijk voorspelbaar maar wél mooi. Lost weekend en Jennifer She Said doen de boeken dicht en de zanger kan op weg naar zijn biertje in de binnenstad.
Dit was een mooi concert op een mooie zomeravond dat al snel het karakter kreeg van een privé optreden. Het aandachtige publiek kreeg hun favoriete nummers te horen (Cut me down, Rattlesnakes). Alleen Forest Fire hadden we nog graag gehoord maar dit epische nummer is misschien teveel gevraagd van een man met alleen maar een gitaar.
