Lisa Gerrard
Goddelijk
Jan Vael
Koningin Elisabethzaal, Antwerpen — 8 november 2008
Gewenning. Soms vormt het als het ware een (noodzakelijke?) kwaal waartegen we ons met alle middelen dienen te wapenen. Dinsdagavond bijvoorbeeld, want toen trad Lisa Gerrard voor de tweede maal dit jaar op in ons landje. En wellicht doordat we niet meer helemaal onbevangen naar dit concert trokken, schatten we het achteraf iets minder hoog in dan haar eerste doortocht, in april in Brussel. Laat echter één ding duidelijk zijn: de op aarde neergedaalde engel Gerrard was in Antwerpen andermaal verantwoordelijk voor een van de meest indrukwekkende live-optredens van 2007.
Voor wie het nog steeds in Keulen hoort donderen bij het vermelden van de naam Lisa Gerrard, even een korte introductie. De wereld leerde haar kennen in de jaren tachtig als de tot de verbeelding sprekende zangeres met het knappe stemgeluid van Dead Can Dance, aan de zijde van Brendan Perry. Het duo was muzikaal niet in een welomschreven vakje te stoppen en sprak tot de harten van liefhebbers van uiteenlopende genres als ambient, avant-garde rock, klassiek en gothic. In 1998 scheidden hun wegen en begon Lisa haar solocarrière verder uit te bouwen. De Australische oogstte vooral veel bijval met haar bijdrages aan filmmuziek. Voor de soundtrack van ‘Gladiator’, een film van Ridley Scott, kreeg ze zelfs een Golden Globe en een Oscar-nominatie.
Naar aanleiding van haar eerder dit jaar verschenen ‘Best-of’-album gaf Lisa Gerrard in april al een ijzersterk concert ten beste in het Koninklijk Circus. Het beloofde dan ook een huzarenstukje te worden deze glansprestatie nog eens te herhalen, laat staan te overtreffen, in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Toch werden we ook nu weer onherroepelijk meegesleept naar Lisa’s intrigerende muzikale universum en deed haar fascinerende stembeheersing ons spontaan ineenkrimpen van ontzag.
Zelfs wie niet volledig vertrouwd was met alle songs op de setlist (van Dead Can Dance werden nog slechts een handvol tracks opgevist, waaronder het schitterende Sanvean) kreeg zonder twijfel meerdere malen kippenvel vanavond. Gerrards vocale uithalen blijven immers uniek en van een zelden gehoorde intensiteit die niemand onberoerd laat. In vergelijking met het concert in Brussel had de zangeres ditmaal, naast 'oude bekende' John Bonner, een extra percussionist meegebracht. En in enkele kalmere nummers werd ze enkel begeleid door de talentvolle pianist Michael Edwards. De meest lovende woorden uit Lisa’s mond waren dinsdag evenwel bestemd voor haar jeugdvriend en backingzanger, die zich blijkbaar zowel over de visuele aankleding van de bühne als over de vestimentaire uitstraling van de diva zelf had mogen ontfermen.