Placebo
Lichtjes in extase
Germine Abdelmalek
Sportpaleis, Merksem — 6 december 2009
Na afgelopen zomer tot twee keer toe België te hebben bezocht, was de alternatieve rockgroep Placebo afgelopen zondag weer op een vaderlands podium te bewonderen. De heren stonden te popelen om hun Belgische fans weer te verwennen, en dat deden ze heel overtuigend.
Het voorprogramma Silversun Pickups kon de massale honger van het uitverkochte Sportpaleis niet bevredigen. De Amerikaanse band speelde nochtans een goede set, maar het Sportpaleis keek vol verwachting uit naar de hoofdact. Enkel het laatste nummer Lazy Eye kon de ongeduldigen uit hun schulp krijgen. Het ontvouwde zich in een climax van gitaar en drum, een lust voor het oor.
Bij Placebo was het er daarentegen meteen boenk op. De solide opener For What It’s Worth kreeg het Sportpaleis lichtjes in extase en het publiek gooide de armen en beentjes los, wat de goedgeluimde Brian Molko en co in dank afnamen. Helaas zorgde het teveel aan drum en bas voor pijnlijke oren, al degradeerde de magnifieke sfeer dat minpunt tot een niemendalletje.
De sfeer zat dus heel goed, maar het publiek kwam toch wat moeilijk op gang. De nieuwste aanwinst – drummer Steve Forrest – maakte echter veel goed, onder andere door zoals gewoonlijk zijn halfnaakte zelf te zijn. Hij was volledig één met zijn instrument, en de extra muzikanten – onder wie een violiste/toetseniste en een tweede gitarist – verrijkten de live-ervaring.
De altijd verteerbare hits Every You Every Me, Special Needs, Meds en Song To Say Goodbye eisten hun tol. De pure rocknummers maakten het publiek zo wild als het maar kon, en tijdens de climax Special K sprongen zelfs de zittenden recht. Het middenplein én de tribunes waren volledig opgezweept en de mensen genoten er met volle teugen. Bij de overgang naar The Bitter End vlogen 5.000 armen in de lucht. Ze stopten niet meer met zwaaien.
Afsluitende bisnummers Infra-Red en Taste In Men lieten het Sportpaleis nog één keer uit zijn dak gaan. Vooral het laatste nummer zorgde voor een gitaarclimax van jewelste. Het nummer kreeg zelfs een elektronische beat toegevoegd, en Molko, bassist Stefan Olsdal én de tweede gitarist gingen over de rooie.
Bij aanvang van het concert wisten we niet goed wat te verwachten. Het publiek kwam traag op gang en de weinige woorden van de frontman waren geen grote hulp. Maar één ding was zeker: het moest en zou een rockend concert worden. En daar is Placebo onverbiddelijk in geslaagd.
De superband heeft de top van zijn carrière bereikt. Hopelijk wordt dat beloond en staan ze volgende zomer opnieuw als headliner op een van de Belgische festivals.
De superband heeft de top van zijn carrière bereikt. Hopelijk wordt dat beloond en staan ze volgende zomer opnieuw als headliner op een van de Belgische festivals.