Les Nuits Botanique - Jamie Lidell

De zon levert al enkele dagen uitstekend werk, maar het echte zomerse gevoel drong pas woensdagavond door. Op de trappen van de Botanique hing er, dankzij het warme weer, de gezellige drukte en het mooie uitzicht op de tuin een heuse festivalsfeer die nog zou versterkt worden door Jamie Lidell. In een uitverkochte Chapiteau kwam hij zijn nieuwe plaat ‘Jim’ voorstellen.

Eerst was het de beurt aan Gotye. Geboren in België als Walter De Backer, maar na twee jaar verhuisd naar Australië waar hij nog steeds woont. Eind mei verschijnt zijn album 'Like Drawing Blood' waaruit Learnalilgivinanlovin' al een tijdje op de radio te horen is. Hij bracht een onemanshow en zong zijn nummers afwisselend van achter het drumstel en de sampler. Vaak deed zijn stem denken aan die van Sting al zal daar op plaat niets meer van te horen zijn. De zweverige, speelse electronica van Gotye sloeg in elk geval aan. Eentje om in de gaten te houden.



Jamie Lidell en zijn band trapten af met het vrolijke Another Day waarbij het handgeklap aanstekelijk werkte. Het publiek werd al snel naar een eerste hoogtepunt geleid met Figured Me Out waarop Lidell te keer ging alsof gesteund door Stevie Wonder. Het hoge funkgehalte injecteerde extra energie in dit nieuwe nummer en Jamie deed daar James Browngewijs een schepje bij.



Nog voor we de bedenking konden maken dat Lidell zijn oude gewoontes verleerd was, nam de groep een pauze en begon Jamie zijn sampler te misbruiken en zijn stem te vervormen zoals we hem dat eerder zagen doen in de Ancienne Belgique. Zo kwam al knutselend A Little Bit More uit 'Multiply' tot stand.



De muzikanten keerden langzaam terug en de geïmproviseerde beats vloeiden vlotjes over in het drumwerk van Little Bit Of Feel Good. “Please don’t make my feel good go away”, was ook ons gevoel. Even werd er met All I Wanna Do wat gas teruggenomen om dan weer de dansbare draad op te nemen met Where D’You Go?



De nieuwe plaat mag dan wel uitgebracht zijn op Warp Records, ‘Jim’ zou niet misstaan in de catalogus van Motown, wat je ook aan Wait For Me kon horen. Het publiek werd op het einde nog getrakteerd op twee bisnummers waaronder een opgefokte versie van Multiply waarbij Jamie enkele mensen uit de voorste rijen liet meezingen.



Dat ‘Jim’ compleet verschilt van zijn voorganger, is overdreven. Live is Jamie Lidell echter wel een andere weg ingeslagen. Met een bassist, een saxofonist, een drummer en een pianist achter zich, voelt hij zich blijkbaar even goed in zijn vel als wanneer hij alleen op het podium staat.



We hebben een uitstekende funkgroep aan het werk gezien, al misten we af en toe de typische Lidellescapades van weleer. De volgende keer mag hij When I Come Back Around terug aan de playlist toevoegen.