Krank (+ film: 'Control')
He's lost Control
Jan Vael
Muziekclub 4AD, Diksmuide — 8 november 2008
’t Is niet echt onze gewoonte om films te bespreken, maar indien er een duidelijke en interessante muzikale link is maken we daar graag een uitzondering op. En zo kwam het dus dat we zaterdag voor het eerst de vernieuwde 4AD in Diksmuide met een bezoekje vereerden, ter gelegenheid van de vertoning van ‘Control’, de cinematografische levensschets van Joy Division-frontman Ian Curtis. Na afloop was er bovendien een erg gesmaakt tributeconcert door de Belgische groep Krank.
‘Control’ is het langspeelfilmdebuut van Anton Corbijn, die eind jaren zeventig van Nederland naar Manchester verhuisde om zijn lievelingsband op de voet te kunnen volgen. Hij mocht de groepsleden bovendien algauw tot zijn vrienden rekenen. Joy Division zou de eerste van vele bands worden die hij als rockfotograaf sindsdien in beeld bracht. Maar het bleef dus niet bij foto’s, want vorig jaar debuteerde Corbijn als regisseur met deze twee uur durende prent. ‘Control’ verhaalt op een integere en respectvolle maar daardoor des te aangrijpender manier het korte en turbulente leven van Ian Curtis, vanaf zijn tienerjaren tot aan zijn zelfmoord op amper drieëntwintigjarige leeftijd op 18 mei 1980 (tevens de dramatische slotscène van de film).
Curtis (schitterend vertolkt door Sam Riley) trouwt erg jong en krijgt een dochter, en maakt daarnaast zijn muzikale ambities waar door als zanger het jonge groepje Warsaw te komen versterken. Uit Warsaw ontstaat Joy Division, de band die mede dankzij tv-presentator Tony Wilson (Factory Records) en zelfverklaard “manager” Rob Gretton al vrij snel een bekende naam wordt in de Engelse rockscene. Vooral zanger Curtis baart met zijn spastische dansstijl en vooral zijn persoonlijke, emotionele songteksten veel opzien. Hij geeft zich dan ook volledig op het podium, met nadelige gevolgen voor z’n gezondheid. De jongeman lijdt aan epilepsie en moet flink wat medicijnen slikken. Z’n buitenechtelijke relatie met de knappe Brusselse Annik Honoré veroorzaakt dan weer schuldgevoelens en depressies en bovendien lijkt Curtis ook steeds minder geïnteresseerd in Joy Division naarmate het succes van de groep toeneemt en ze zelfs in Amerika kunnen gaan spelen. Over de onderlinge relaties tussen de bandleden komen we in ‘Control’ weinig te weten, Corbijn focust zich op Curtis’ verhouding tot zijn vrouw Deborah en zijn minnares Annik. Uiteindelijk wordt Ian volledig verteerd door zijn gekwelde geest en bezwijkt hij letterlijk onder het gewicht dat op zijn schouders rust.
Dat de indringende postpunk erfenis van Joy Division anno 2008 nog steeds springlevend is, werd na de filmvertoning in de 4AD overtuigend bewezen door het muzikale collectief Krank. Deze West-Vlaamse band is al actief sedert 1985 maar bracht nooit enig werk uit op plaat. Ze werden initieel beïnvloed door postpunk (De Brassers, Siglo XX en Joy Division), en speelden live naast eigen werk ook steeds een aantal covers van Joy Division-songs. Al na twee jaar zette de groep er een punt achter, maar in 1998 werd Krank nieuw leven ingeblazen door de komst van Patsy Verfaillie (beter bekend als Patsy Blackstone).
Naar aanleiding van het 25-jarig overlijden van Ian Curtis in 2005 werden reünieconcerten georganiseerd te Izegem, Brugge en Waregem waarbij uitsluitend Joy Division-nummers werden vertolkt. Zaterdag, aansluitend op ‘Control’, deden ze dit nog eens over in Diksmuide. En het dient gezegd: dit was meer dan zomaar een covergroepje. Dit was gewoon een uitstekend concert. Vanzelfsprekend kwamen de bekendste songs uit het oeuvre van Joy Division (Love Will Tear Us Apart, She’s Lost Control, Transmission, Atmosphere, …) aan bod, maar het pleit voor Krank dat ze ook gloedvolle versies wisten neer te zetten van pareltjes als Disorder, Day Of The Lords en These Days of Colony bijvoorbeeld. Gebist werd er met het prachtige, door Patsy gezongen Decades, In A Lonely Place en Ceremony. Een mooie tribute, zeker voor herhaling vatbaar.