Pete Murray
Tegenstelling leidt tot teleurstelling
Sharon Buffel
Handelsbeurs, Gent — 10 januari 2009
Zelden telde een concert zoveel tegenstellingen als het optreden van Jolie Holland in de Handelsbeurs: een support act die honderduit met het kleine publiek zat te dollen tegenover een zangeres die absoluut geen zin had om ook maar één woord met de toeschouwers uit te wisselen; iemand die ons vanaf het begin liet meezingen tegenover een hoofdact die het publiek al snel weer het zwijgen oplegde. Of hoe we de Handelsbeurs vrolijk binnenstapten, het eerste halfuur een leuke tijd beleefden, maar later dik teleurgesteld weer naar huis keerden.
De supportact Sam Amidon was op zijn zachts gezegd heel bizar. De jonge countryzanger had een nasaal stemgeluid waarmee hij soms raspende geluiden en soms hoge pieptoontjes produceerde. Daarenboven slikte hij woorden in of rekte hij ze uit op de meest ongepaste momenten. En het hield niet op. Plots veranderde hij zijn liedjestekst in een lofzang voor Gent, stopte hij middenin een lied om over zijn droom van de vorige nacht te vertellen en trok hij ook nog eens ongelofelijk lachwekkende smoelen.
Al waren niet alle tonen altijd even zuiver – wat hij bovendien in alle jolijt toegaf – Sam Amidon bewees dat hij kon zingen. Dat hij daarenboven ook lef had, werd duidelijk toen hij de vijfendertig aanwezigen bij het vierde liedje vroeg om mee te zingen. “Go row the boat child, go row the boat. And let me go home.” Een rare snuiter die door iedereen heel sympathiek bevonden werd.
Wat volgende was volledig het tegenovergestelde. Een grotere omkering hadden we nooit kunnen verzinnen. Zonder een goeiedag en met de mondhoeken ver naar onderen gericht begon Jolie Holland aan Mexico City.
De zangeres is de eigenaar van een stem waar menig artiesten jaloers op zijn. In tegenstelling tot Sam Amidon konden we haar dan ook op geen enkele onzuiverheid betrappen. Tussen de liedjes door dronk ze echter water met de rug naar het publiek gericht of wierp ze boze blikken naar de technicus omdat de spot te veel in haar ogen scheen. Op concerten hebben we alleszins nog nooit zulke pijnlijke stiltes geweten.
De zangeres is de eigenaar van een stem waar menig artiesten jaloers op zijn. In tegenstelling tot Sam Amidon konden we haar dan ook op geen enkele onzuiverheid betrappen. Tussen de liedjes door dronk ze echter water met de rug naar het publiek gericht of wierp ze boze blikken naar de technicus omdat de spot te veel in haar ogen scheen. Op concerten hebben we alleszins nog nooit zulke pijnlijke stiltes geweten.
Tegen alle verwachtingen in zei ze op het einde van haar concert toch nog iets tegen het publiek, maar het kalf was toen al lang verdronken. En bij het horen van “How are you all doing? I’m not doing very well” keerde het zich beslist nog eens om in zijn graf. De Amerikaanse sloot af met Old Fashioned Morphine. Op een bis moesten we dan al niet meer rekenen.
De Handelbeurs is bekend om zijn intieme concerten en geeft kansen aan kleinere artiesten om op te treden. So what als er maar weinig toeschouwers zijn? De zaal heeft iets magisch, iets om er een bloedmooi optreden van te maken. En dan is het alleen nog maar de vraag wie wij daar willen zien spelen: een uiterst sympathieke jongeman die bij momenten erg vals zingt of een uit de hoogte doende hoofdact met een klok van een stem?