Herman Düne

José James begon uiteindelijk een half uur later dan het aangekondigde aanvangsuur, maar de frustratie van het wachten verdween snel wanneer de man met zijn gelegenheidsformatie in stijlvol zwart pak het podium op stapte. Het plan om samen te spelen met Jeff Neve en Teun Verbruggen, daterend van hun ontmoeting op Jazz Middelheim, werd eindelijk werkelijkheid en bleek een schot in de roos.

Samen leverden ze het bewijs dat grote jazzmuzikanten geen lange repetities nodig hebben om de sterren uit de hemel te spelen. Enkele nummers van zijn debuutplaat 'The Dreamer' en een klassieker van John Coltrane vormden de basis waar het kwartet lustig om heen improviseerde.

Tussen José James en Jeff Neve ontwikkelde zich een speelse muzikale dialoog die zelfs de lange uitgesponnen nummers boeiend hield. De twee hadden er zoveel plezier in dat hun gelach tot achterin de zaal te horen was. En ook de jazzleken gingen op het puntje van hun zeteltje zitten om het allemaal te volgen. Alle muzikanten kregen een paar keer de kans om te schitteren in een solo en José James gaf enkele indrukwekkende freestyles met human beatbox weg.

Afgezien van een paar bekrompen jazzcats die er niet in slaagden de zaal zonder schelden te verlaten, bleef het merendeel van het publiek ook na de eerste headliner hangen voor het prachtige optreden van Joan As Police Woman. Joan Wasser haalt haar bandnaam uit een verkleedpartijtje, dus een echte verrassing was het niet toen het trio met grote afropruiken verscheen en de zangeres een glitterende cocktailjurk bleek te dragen.

Naast Joan herkenden we Jeff Buckley’s drummer, part time Antony And The Johnsons-lid Parker Kindred en Timo Ellis, een nieuwe bassist. Ellis is een getalenteerde multi-instrumentalist die de experimentele New Yorkse rockscene al jaren onveilig maakt. Zijn bijdrage aan de nieuwe arrangementen van de nummers creërde een enorme meerwaarde.

Joan As Police Woman klonk in deze nieuwe bezetting gevarieerder, soulvoller en swingender dan ooit. We Don’t Own It en Christobel (in een punkrockversie) van het debuut ‘Real Life’ klonken als nieuw in de oren en de nummers van ‘To Survive’ wonnen aan diepgang door de gedreven performance. Zoals steeds was Joan Wasser tussen de nummers door haar gekke zelf, maar ging ze al zingend tot op het bot.

Naar het eind van de set bracht ze een nieuw nummer, Next To Your Fire. Een scheut prangende bluesrock waarin we de gevleugelde woorden “Move over Rover, let Joanie take over” konden ontwaren. The Keeper Of The Flame van Nina Simone, met Ellis op ukelele, zorgde een laatste keer voor kippenvel. En dan was het afgelopen.

Het aantal concerten op Belgische bodem van Joan As Police Woman de afgelopen drie jaren valt niet meer op twee handen te tellen, maar dit was zonder twijfel een van haar allerbeste.