Joan Armatrading
Zwarte parels vissen
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Ze is al zo’n vijfendertig jaar muzikaal actief en bracht in die periode dan ook tal van langspelers op de markt. Tot op vandaag geldt ze als een belangrijke inspiratiebron voor vele jonge, vrouwelijke singer-songwriters met het hart op de juiste plaats. En dinsdagavond kregen we voor het eerst sinds lang nog eens de gelegenheid om zwarte parel Joan Armatrading live op een Belgisch podium te aanschouwen. Een kans die we niet aan ons lieten voorbijgaan.
Wat ons meteen opviel bij het betreden van de Ancienne Belgique dinsdag, was dat de zaal ditmaal overwegend zitplaatsen bevatte. Een beslissing die vermoedelijk mee ingegeven was door het oudere publiek dat doorgaans op dit soort concerten afkomt, en dat is helemaal niet denigrerend bedoeld. Vervolgens richtten we onze aandacht nog eventjes op voorprogramma Manou Gallo (u misschien ook wel bekend van Zap Mama), een andere zwarte parel van een vrouw wiens roots in Ivoorkust liggen. Slechts bijgestaan door één extra gitarist, liet deze knappe bassiste-percussioniste ons proeven van haar verfrissende interpretatie van wereldmuziek, en wij waren niet de enigen die dat wel konden smaken.
Al was de hoofdattractie voor iedereen uiteraard veterane Joan Armatrading, een dame die reeds vele muzikale watertjes doorzwom in de loop van haar goedgevulde carrière. Eclecticisme is géén modewoord, beste jongelui, deze Joan doorspekt haar soulvolle pop immers al langer dan vandaag met funk-, jazz-, reggae- en rockinvloeden. Wat meer is: op haar nieuwe cd ‘Into The Blues’ kiest ze opnieuw voor een opmerkelijke koerswijziging, welke kan u zelf wel afleiden uit de titel hopen we.
De goedgeluimde en geestig uit de hoek komende Armatrading genoot zichtbaar van de warme ontvangst door haar loyale fans, en werd in Brussel geruggensteund door een drietal uitstekende muzikanten. Een belangrijk aandeel van de gebrachte songs werd gevormd door tracks uit het nieuwe album, waaronder Something’s Gotta Blow en Play The Blues. Toegegeven, zelf voelen we ons niet altijd even thuis in het genre, maar Joan weet er haar eigen onmiskenbare stempel op te drukken en zodoende uiteindelijk vriend en vijand te overtuigen van de relevantie van haar nieuwe stijloefeningen. En dat is niet iedereen gegeven.