Jesse Sykes & The Sweet Hereafter

Als één van je geliefde artiesten na maar liefst veertien jaar radiostilte weer iets van zich laat horen, zouden je zinnen voor minder geprikkeld worden.

Verleden jaar liet Jesse Sykes met rechterhand zanger-gitarist en fuzzy-soundscapes-wonder Phil Wandscher het schitterende album 'Forever, I've Been Born' op ons los vol psychologische en emotionele mijmeringen. Het was de opvolger van het soms zwaardere, van fuzzy gitaren voorziene 'Marble Son'. Jesse's eerste albums gingen meer de folk- en countryrichting uit, terwijl de nieuwe songs meer naar de alternatieve gothic countryfolk afdwalen met de deelname van Marissa Nadler. Tijdens die hiatus met de Sweet Hereafter van elf lange jaren stortte Jesse Sykes zich op fotografie en film en sloot ze zich aan bij Dave Alvins (The Blasters) nieuwe project The Third Mind. Maar ondertussen broedde ze wel verder op songs voor het nieuwe album met The Sweet Hereafter.

Songs op plaat verdienen een tweede leven op een podium en in de Botanique trapten Jesse Sykes & The Sweet Hereafter de Europese tournee af in de Witloofbar van de Botanique. Wat een feestelijke opener zou moeten zijn, werd een grote teleurstelling voor Jesse Sykes, die voor de eerste keer in haar leven haar stem zo goed als kwijt was door acute laryngitis. Jesse was er het hart van in en probeerde zo goed en zo kwaad als het kon de set te redden door het zingen van songs waarin lagere noten de overhand hebben. Ze moest spijtig genoeg meermaals een song afbreken, omdat ze de hoge noten niet gezongen kreeg of omdat haar stem het simpelweg helemaal liet afweten. Ook de warme thee, waarmee een liefdevolle assistente van de Botanique aanrukte, of kompaan Phil Wandscher, die als alter ego de zangpartijen overnam, konden daar weinig of niets aan verhelpen. Het aanwezige publiek reageerde vol medelijden en begrip en de dappere, talentvolle en sympathieke Jesse Sykes probeerde er dan maa, met vallen en opstaan het beste van te maken.

Gelukkig vielen er ook mooie muzikale momenten te rapen met het prachtige gouden oudje Winter Hunter en het met scheurende, fuzzy gitaren ingeleide Reckless Burning, een song waar Alan Sparhark van Low hemels blij zou van worden. Met het spookie Spectral Beings, het teder getokkelde Be It Me, Or Be It None, het ontroerende I Still Hear Lorelei en het in de finale eindeloos feedbackende A New Medium mochten we toch even smaakvol proeven van de echte waarde van deze band.

We wensen Jesse Sykes alvast van harte een spoedig herstel toe, want zulk een talentrijk duo verdient een eerlijke herkansing. Daar kijken we graag naar uit.