Jeff Tweedy - Ça plane pour Jeff Tweedy
De Roma, 16 februari 2026
Dezer dagen trekt Jeff Tweedy zonder zijn kompanen van Wilco doorheen Europa met de 'Twilight Override'-Tour. Die kreeg zijn naam door de plaat ‘Twilight Override’ die vorig jaar uitkwam; twee jaar werk gevat in dertig nieuwe songs. Het merendeel van de songs tijdens de doortocht in De Roma in Borgerhout kwam dan ook uit de nieuwe plaat.
Maar eerst was het de beurt aan Liam Kazar om singer-songwritergewijs de zaal op te warmen. Liam is een jeugdvriend van Spencer Tweedy en we zouden hem later op de avond nog terugzien. Liam en zijn gitaar brachten enkele nummers uit zijn vorig jaar verschenen plaat ‘Pilot Light’. Nummers zoals Day Off, zoals hij er zelf eentje had in Antwerpen voorafgaand aan de show, inclusief het nuttigen van enkele “Belgian ales”.
Tijdens de zowat twee uur durende set van Jeff Tweedy kwamen zowat zestien (16!) songs van de nieuwe plaat ‘Twilight Override’ langs, beginnende met One Tiny Flower. Na een kwintet nieuwe nummers, werd teruggegrepen naar ouder werk van Tweedy met Low Key en World Away, waarna Jeff een welgemeend “merci beaucoup” de zaal in mikte. Nu zijn Tweedy-fans niet bepaald het soort mensen dat daar enige aanstoot aan neemt, au contraire. Er volgde ook nog een uitstapje naar ‘WARM’ met een wondermooi Having Been Is No Way to Be. Daarnaast ook nog oud(er) werk als Love Is The King, waarna weer lustig in het rond gestrooid werd met nieuwe nummers. Jeff nam ook even de tijd om het publiek te bedanken omdat ze “super respectful” waren tijdens de stillere nummers, wat de band “really appreciated”. Waarna de pulserende bassen van Diamond Light, Pt. 1 een vreugdedans in De Roma openden. De gierende gitaren in Lou Reed Was My Babysitter mochten de reguliere set afsluiten.
Tijdens de voorstelling van de band bleek dat de zeskoppige bezetting uit slechts drie families bestond: uiteraard de opper-Tweedy met de twee zonen Spencer en Sammy, verder broer Liam Kazar en zus Sima Cunningham, aangevuld met Macie Stewart, die allemaal ooit wel in een bandje van mekaar hebben gespeeld. Toen we later langs de merchandise passeerden en het T-shirt met opschrift “Jeff Tweedy was my babysitter” zagen hangen, leek ons dat uit het leven gegrepen. Het kon natuurlijk niet altijd Lou Reed zijn die de honneurs waarnam.
De bisronde startte met een lied voor alle aanwezige Amerikanen in het publiek, en was tegelijk een verontschuldiging aan alle andere aanwezigen, Family Ghost. Tijdens de 'Twilight Override'-Tour speelt de band elke avond eenmalig een unieke cover van een nummer dat een link heeft met het land waar ze dan vertoeven. Vanavond werd Ça Plane Pour Moi van punklegende Plastic Bertrand onder handen genomen. Het nummer heeft een Engelstalige tegenhanger met Jet Boy Jet Girl van punkband Elton Motello, die quasi tegelijkertijd met de versie van Plastic Bertrand in 1978 uitkwam. Toch koos Jeff Tweedy niet voor deze gemakkelijke(re) weg, maar werd de Franstalige tekst er in een rotvaart uitgespuwd in ware punktraditie. Het plaatste het eerdere “merci beaucoup” ook in een ander daglicht.
Van een iets rustiger gehalte waren dan weer de afsluiters Twilight Override en Enough. Mooie afsluiters van een wonderlijke avond. De uitgebreide Tweedy-familie nam De Roma zowat twee uur mee in hun verhaal, anders dan Wilco, maar toch ook gelijkaardig. En van één ding zijn we wel zeker: “Rock ’n’ roll ain’t never gonna die / Not as long as you and I are alive / Cause rock ‘n’ roll is dead / But the dead don’t die”. Ge moogt gerust zijn.
