Jef Neve
Da capo!
Fabian Desmicht
De Roma, Borgerhout — 9 oktober 2010
Er werd al veel geschreven over Jef Neves band met de AB. Terecht, maar hetzelfde kan gezegd worden over zijn genegenheid voor de Roma in Borgerhout, waar hij in juni nog samen met José James een bloedstollend concert weggaf. Deze keer vormde de Roma het decor voor de cd-voorstelling van ‘Imaginary Road’, de nieuwe plaat van het Jef Neve Trio. Neve, Samama en Verbruggen zochten en vonden evenwicht op het wankele touw van de waaghalzerij.
Van overmoed was geen sprake. Daarvoor is het Trio op muzikaal-technisch vlak en qua samenspel in een te gevorderde staat van ontwikkeling. ‘Imaginary Road’ was als album al een triomf. In de Roma hield het Trio de spanning hoog met een gedurfde set, opgetrokken uit het beste en meest hachelijke materiaal van die nieuwe plaat. Tussendoor was Neve zijn immer geestige zelf.
Het Jef Neve Trio huldigt een nieuw geluidsdesign, dat ook live bruggen wist te slaan tussen de afzonderlijke composities. De experimentele intro van de avond, gevolgd door het magisch ontluikende The Space We Need, vatte de nieuwe werkethiek meteen samen. Bassist Ruben Samama lengt zijn volle basgeluid aan met een effectenpedaal, Neve beroert de pianosnaren in de vleugelkast en Verbruggen heeft behalve een drumset en een assortiment percussie-instrumenten ook een laptop vol elektronica.
Het door Samama gepende She Came From The East vormde het abstracte keerpunt van de set. Daarrond cirkelden composities van een grote onderlinge diversiteit. De delicate kat-sluipt-op-de-trap-melodie van Sofia werd ten beste gegeven in een aangenaam nonchalante speeltrant.
Colours and Shades kreeg een start-stop-behandeling en legde een avontuurlijk parcours af met het speelse basloopje van Samama als gids. Neve laveerde moeiteloos tussen vlotte jazz en dissonanten over een bluesachtige ritmiek. Hij mag dan wel het troetelkind van de Belgische jazz zijn, hij laat zich niet verleiden tot compromissen.
Composities als Saying Goodbye On A Small Ugly White Piano en Endless DC kregen een emotioneel geladen eindspurt mee. Tijdens bisnummer Soul In A Picture smolt het trio samen als drie spatten kwik. Kortom, het perfecte concert? Toch niet. De geluidsmix was verre van ideaal. Tijdens de intensievere passages van The Space We Need en For The People gingen de subtiliteiten van Neves spel verloren door de veel te luide drums, die ook nog eens dof weerkaatsen tegen het plaasteren Romainterieur.
Samama kreeg nog het schaamrood op de wangen toen hij tijdens Endless DC toe een loop niet onder controle kreeg en zo oorverdovende feedback genereerde. Even dacht je dat dergelijke experimenten misschien beter thuishoren in de studio. Maar het Jef Neve Trio durft tenminste op zijn bek gaan en liet het op muzikaal gebied ook in de Roma nergens afweten. Da capo!