Iona

Wie een concert van Iona wil appreciëren, moet zich natuurlijk openstellen voor hun christelijke boodschap.  Toch klonk men nooit boodschapperig, want de aanwezigen waren doorgaans loyale bekeerlingen. De bindteksten van Joanne Hogg waren ongedwongen en schiepen mee de aangename sfeer.

De toon was meteen gezet met The Ancient Wells, het openingsdeel uit de nieuwe plaat. Het was duidelijk dat iedereen zich de rest van de avond aan deze bronnen wilde laven. We kregen verder gloedvolle vertolkingen van  Let Your Glory Fall, And the Angels Dance en het epische hoogtepunt White Horse. In Ruach hoorden we dat de Ierse zangeres ook live op eigen krachten het Keltische verleden voelbaar weet te maken.

Maar het ensemblespel was ook niet te versmaden. Bainbridge – een bescheiden man met een aanstekelijke charme – schudde moeiteloos Keltische akkoorden uit zijn gitaren. Phil Barker deed zijn sixstring basgitaar lekker zoemen. Frank van Essen is naast een geweldig drummer/percussionist ook een violist die de gevoelige snaar wist te raken.

En dan is er natuurlijk Martin Nolan met zijn uillean pipes, de Ierse doedelzak die op de schoot wordt gehouden terwijl de lucht met de ellebogen aangepompt wordt. Aangezien hij zijn speeksel toch aan diverse fluiten (low whistle, tinwhistle) verspeelde, pakte hij de zaal regelmatig in met erg droge humor.

Er was een tijd voor reflectie en een tijd voor plezier. Uit het album ‘Beyond These Shores’ (1993) bracht men het verhaal van de Ierse heilige Sint-Brandaan, die de nestwarmte van zijn eiland achterliet om zijn roeping te volgen. Wave After Wave herinnerde ons eraan wat een geweldige plaat ‘Open Sky’ (2000) is. Van hetzelfde album kwam het instrumentale Castlerigg, waardoor het publiek helemaal loskwam op de benen. De ideale showstopper.