Oathbreaker

Tien jaar geleden kwam 'Rheia' uit: een machtig, persoonlijk statement én meteen ook de zwanenzang van een band die eigenlijk nog maar een glimp toonde van hun ware potentieel. Voor Caro Tanghe en Gilles Demolder was het een lange, mooie maar ook uiteindelijk pijnlijke reis waar een punt achter moest gezet worden. Op 20 december 2017 kon ik samen met alle trouwe fans afscheid nemen in de Ancienne Belgique tijdens een fenomenaal optreden. Demolder en drummer Wim Coppers gingen verder met Wiegedood, Lennart Bossu focuste op Amenra en recent ook Predatory Void.

Lang duurde het verwerkingsproces niet (nu ja), want in 2020 zou Oathbreaker de terugkeer vieren op het ArcTanGent festival. COVID-19 strooide echter roet in het eten. Het duurde uiteindelijk nog tot dit jaar alvorens alles terug op de rails kwam. Een jubileum is nu eenmaal de beste trigger, Roadburn stond hard te roepen en ook dat visionaire underground festival in Bristol (U.K.) greep haar kans.

Alvorens de West-Vlamingen echter die grote podia zouden bestormen (nvdr: Roadburn zit er ondertussen op) konden we in intieme kring proeven van een try-out in Muziekclub 4AD in Diksmuide. Die voorbode van het grote werk toonde een band die hongerig was, die de muziek liet spreken en alle ‘ballast’ vakkundig naar het achterplan schoof.

Nu ja, wanneer Caro schakelt tussen haar meer klagende zachte zang en de bloedstollende screams, dan blijft ze haar hart uitstorten en haar publiek onderdompelen in een emotionele wervelstorm. Hiervoor hoef ik maar één voorbeeld aan te halen dat, meteen aan het begin van de set, de toon voor de rest van de avond zette: 10:56 gevolgd door Second Son of R. Noem het gerust een eclectische mix van post metal, black metal en shoegaze (blackgaze).

Zoals aangekondigd stond de avond in het teken van tien jaar 'Rheia' en werd dat album dan ook integraal gebracht. Niet voor gevoelige zieltjes dus, want beenharde, door merg en been snijdende nummers als Being Able to Feel Nothing werden afgewisseld met meer dromerige songs als Immortals en bloedmooie zachte dekentjes als Stay Here / Accroche-Moi. Begeerte stuurde ons met een tedere noot voldaan naar huis, wachtend op en smachtend naar méér.