Howler, EMA, Hooded Fang

Wij waren vooral benieuwd of al die blogposts, New Band Of The Week, en andere accolades terecht waren. De Canadese jongens en meisje (citaat: “I’ve been touring with nine guys for 25 days, if anyone wants to talk about anything else than dicks, masturbating and hot girls, you can find me after the show.”) van Hooded Fang trapten het feest in gang. Hun lo-fi mix van garagerock, sixties pop en indie werd gesmaakt, hoewel hun gestuurde chaos aan het einde van de set wat begon te vervelen.

Tijd voor EMA. De Amerikaanse bracht haar eigenzinnige en kwetsbare nummers over zelfverminking, druggebruik en falende relaties met een groot gevoel voor dramatiek, en dat resulteerde in iets dat het midden hield tussen noise, folk en rock. Denk aan Björk en Sonic Youth, maar niet te veel. Erg intens, en misschien niet voor iedereen even makkelijk te verteren, maar desalniettemin imponerend.

De jongens van Howler maakten al indruk voor ze nog maar één noot hadden gespeeld. Schijnbaar net van moeders borst gehaald, spreidden ze al meer cool tentoon dan The Fonz die een jukebox in gang slaat op Antarctica. Lead gitarist Ian Nygaard zag eruit als een jonge Jerry Lee Lewis, en droeg zijn gitaar net onder zijn oksel, terwijl de slungelige frontman Jordan Gatesmith het optreden van bovenop de drums in gang trapte.

Wat volgde was van het opwindendste dat we dit jaar al te zien kregen. Springerige punkpop ruimde baan voor grunge om dan weer plaats te maken voor melodieuze shoegaze à la Jesus and Mary Chain. Wat er van bassist France Camp gekomen is weten we niet; voormalig toetsenist Max Petrek beroerde de dikste snaren en het was perfect zo.

Na een klein uur razen sloten de heren af met het zomerse geweld van Back of Your Neck, om daarna nog één bisnummer te spelen. In de korte pauze tussen die twee nummers had Gatesmith er blijkbaar flink de pest in gekregen, waardoor hij nijdig alles omver gooide dat op zijn weg lag. Een kwaaie dronk of een staaltje acteerwerk, het zal ons worst wezen. Wij zagen een band die misschien nog wat groeischeuten en de bijhorende –pijnen moet ondergaan, maar nu alvast met stip genoteerd staat bij onze favorieten.