Hocrock underground

Hopeloos wordt een mens ervan. Vol goede moed ga je op tijd naar je concert om toch maar terug thuis te geraken met het openbaar vervoer. Perfect mogelijk als elke band op tijd aanvangt. Nooit, maar dan ook nooit mag dat wezen. Zo ook die avond. Hou je maar eens een half uur bezig als je de zaal louter deelt met bier, sigarettenlucht en druk stemmende artiesten.

 

Enfin, gelukkig klonk de soundcheck van Mogul veelbelovend. En die belofte maakten ze waar. Met de uitstraling van de echte groten brulden de gitaren gelijkmatig riffend hun plezier uit. Zo min mogelijk solo's en heerlijk datzelfde akkoord afhamerend. Zo horen goede stonergitaren te klinken. Voorwaarde is dat die akkoorden ongelooflijk vet uit de hoek komen. Dat was zeker het geval, en als de bassnaren er goed genoeg konden onder kruipen barstte er een flinke brok agressie open. De hoofdvogel ging naar de zanger. Met de zonnebril op de neus perste hij er enkele puntige uithalen uit. Vergelijk het gerust met zijn collega van Muse of Queens of the Stone Age, maar dan met een echo-effect. Die speciale tierlantijntjes trof je ook aan bij de gitaren. Als er dan eens niet op het instrument getimmerd werd, drukten de gitaristen een aantal pedalen en knopjes in met de voet zodat er de meest dolgedraaide geluiden uit kwamen. Het nummer waarmee ook gesoundcheckt werd kon ons het meest boeien, al was de volledige set een puike initiatie in de Belgische stonerrock.

 

Veel minder bekend en dus een beetje verrassend ná Mogul geplaatst was Semper-fi. Qua sound erg geïnspireerd door Nirvana met een raket in hun achterste. Wat Semper-fi deed was zonder meer strak, al miste je toch die eigen sound. Dat maakte het moeilijk om de hele setlist uit te horen. De zang was niet vals, maar liet toch veel te wensen over. Zonder intonatie of emotie haspelde de zanger/gitarist af en toe eens grimassend zijn absurde lyrics af. Omdat de band maar drie leden telt, blonk ook de kracht uit door afwezigheid. De riffs waren best wel korrelig, maar omdat er slechts één gitaar ze aansneed vielen ze te licht uit. Conclusie: mits uitbreiding naar minstens vier leden willen we nog wel eens terug gaan naar Semper-fi.

 

Met Sue Basso stond er geen echte stonerrock op de spijskaart, eerder progressive metal. Dat viel op, want met brutale grunts schudden ze de Frontline danig wakker. Ook het gitaarwerk ging flink van bil met schurende snaarmeppen overgaand in droog melodisch gerammel. Vaak hielden ze er een verrassend en onregelmatig tempo op na. Misschien niet luistervriendelijk, maar best sterk musiceerwerk. Korte breaks en helder microgebruik zorgden voor wat afkoeling. Live stond het er met een sound die redelijk zijn weg vond, afgezien van de te zachte basgitaar en de af en toe onder het gitaargeweld krakende versterkers. Waar het schoentje ongelooflijk wrong was dat vervloekte showelement. Geen van de leden leek er echt met volle overgave tegenaan te gaan. Niet eenvoudig in een kleine venue, dat weten we, maar Mogul en vele andere bands hadden hen al voorgedaan hoe je toch flink wat dynamiek in je set kan steken. Daar nog wat aan werken en dan een plaatsje op – waarom niet – Groezrock moet binnen de mogelijkheden liggen.