Great Lake Swimmers & Whip

Vooraf hoorden we velen zich luidop afvragen wie die Whip wel mocht zijn. Wel mensen, Whip is het soloproject van de zanger van Timesbold, een groep die zich schuilhoudt in de moerassen waar ook Will Oldham en Songs:Ohia zich bevinden. We waanden ons tijdens zijn optredens, waarbij hij geruggensteund werd door zijn vrienden van Timesbold,  aan de oevers van ’n moeras in Louisiana. De cicada’s zingen hun avondlied en iedereen zit rond het kampvuur terwijl Jason Merritt met banjo en gitaar de nacht nog donkerder kleurt. Op de achtergrond laten de uilen en buidelratten van zich spreken. Het is een sfeer die ons bij vlagen aan het rustigere werk van Black Heart Procession deed denken en waar we erg van houden. Ze speelden songs van zowel Timesbold (Wind To Rise) als van Whips beide soloalbums, waarvan de laatste ‘Blues For Losers’ recent in de winkels is verschenen.

 

Great Lake Swimmers is niet meer, zoals in het begin, het solowerk van Tony Dekker maar een volwaardige band. In het begin van zijn carrière zagen we hem een keer in de Botanique, waar hij toen slechts één banjospelende vriend bijhad, en toen bracht hij een intiem optreden dat uitblonk in zijn eenvoud. Jammer vonden we het dus om te merken dat, door een hele groep rond zich te verzamelen, die intimiteit onrecht werd aangedaan. Wij moesten meteen aan Jason Molina denken. Als Songs:Ohia ontroerde hij mateloos, maar sinds hij met een vaste band toert, namelijk Magnolia Electric Co., lijkt de bezieling er wat uit. Ook Great Lake Swimmers leek muzikaal wel zijn mannetje te staan, maar bleek nauwelijks in staat om ons te raken.

 

Op dat moment had de neerwaartse spiraal in ons hoofd zich gemanifesteerd. Plots viel ons op hoe pathetisch Dekkers teksten wel kunnen klinken. Zo zingt hij in ‘Changing Colours’, een nummer dat over de dood gaat: “If you change colours/I’ll change colours too.” Ofwel zijn wij onromantische zielen die niet door de metafoor heen kunnen kijken, maar lachwekkend vonden we deze metafoor wel. Dat gecombineerd met diens schuchterheid en wantrouwige blikken na elk applaus, alsof hij zich afvroeg of wij het wel meenden, maakte het er niet beter op. In het eerste deel kon enkel het tijdloze nummer Moving Pictures, Silent Films ons echt raken. Dat nummer blijft wellicht nog een hele tijd het beste nummer dat Dekker ooit geschreven heeft.

 

Toen op een bepaald moment de groep het podium verliet, en Dekker solo wat nummers ging spelen, hoopten we stiekem op een kentering. Ijdele hoop zo bleek:  Imaginary Bars was een nummer dat in onze ogen net rijker zou worden van een begeleidingsband, maar op zijn eentje werkte het niet. Ook de drie volgende nummers waren niet indrukwekkend. Het leek ons dat Dekker, die vertelde dat de nummers tijdens moeilijke tijden geschreven waren, maar dat die tijden nu voorbij waren, niet meer de emotie in de songs kon leggen die ze nodig hadden. Daardoor klonken ze als oppervlakkige plichtplegingen.

 

Toch bleek dat solo-intermezzo een goede zet. Dekker bleek door het warme applaus wat van zijn schuchterheid verloren te hebben en breide zo samen met de rest nog een erg mooi slot aan het geheel. De laatste nummers waaronder Your Rocky Spine, uit zijn nieuwste album ‘Ongiara’en I Will Never See The Sun bleken ineens toch weer raak. Daardoor konden we toch nog met een tevreden gevoel op het hele concert terugkijken.

 

Misschien waren we te kritisch. Maar, om te bewijzen dat ook wij niet altijd op ons best zijn, deze twee vreselijke woordspelingen als afsluiter: Whip liet het knallen en Great Lake Swimmers verzoop een beetje en waagt zich best nog niet in open zee. Laat dit een stimulans zijn voor Dekker en de zijnen om, net als ons, een volgende keer beter te doen.