Granola Import - Welgekomen mentale opkikker

Begijnhofkerk, Mechelen, 28 februari 2026

Nee, fanatieke kerkgangers zijn we nooit geweest. Maar toen we lazen dat Granola Import op een zondagnamiddag zou spelen in één van de mooiste kerken in eigen stad, aarzelden we geen seconde en sloegen we voor één keer met plezier onze wekelijkse wandeling over.

Liedjesschrijver, zanger, gitarist én accordeonist Udo Van Roosbroeck bracht met Granola Import tijdens de laatste drie maanden van 2025 evenveel singles uit, die ons stuk voor stuk enorm wisten te bekoren. De aankondiging dat hij met zijn mooie songs ging optreden in de prachtige Begijnhofkerk - één van de zeven historische kerken van thuisstad Mechelen – was echter niet alleen op papier een “match made in heaven”, want het concert bezorgde ons niet meer of minder dan een welgekomen mentale opkikker in deze barre tijden.

Vóór Van Roosbroeck en zijn gezellen zouden plaatsnemen op de fraaie stoelen voor het altaar, kreeg vriend en stadsgenoot Marc Cuypers de eer om deze muzikale matinee te openen. Dat deed hij solo, op akoestische gitaar, met drie eigen liedjes. En dat hadden er van ons gerust meer mogen zijn, want Cuypers pakte ons meteen in met zijn vaardige gitaarspel en – vooral – zijn mooie zangstem, die zowel het donkere timbre van Nick Cave, het warme van Nick Drake en het melancholieke van John Cale in zich verenigde.

Als overgang naar de hoofdmoot van de namiddag, kwam Van Roosbroeck zich bij Cuypers voegen voor een nummer van The Mal Inn, het bluescombo waarmee beide heren ooit straten, pleinen en kroegen in binnen- en buitenland onveilig maakten. Het zou trouwens niet de laatste keer zijn dat er in de Begijnhofkerk werd teruggegrepen naar die periode.

Na een korte onderbreking volgde dan een uiterst aangenaam en boeiend uurtje Granola Import. Het optreden werd aangekondigd als “Granola Import (+ Guests)”, of met andere woorden: vaste leden Udo Van Roosbroeck (zang, gitaar, accordeon en mondharmonica) en Peter Geysels (klarinet en basklarinet), met als speciale gasten Marc Cuypers (mondharmonica, gitaar) en Willem Van den Eynde (altviool).

Granola Import maakt in wezen eenvoudige, sobere, pakkende en niet van enige milde melancholie gespeende singer-songwriterliedjes, die vaak aanleunen bij folk en kleinkunst, maar net zo goed putten uit blues of zelfs volksmuziek van elders op de wereld. Nog belangrijker is echter dat Van Roosbroeck de kunst verstaat om met een eerder bescheiden bezetting een gevarieerd oeuvre uit de mouw te schudden, met beklijvende songs die vaak al na één luisterbeurt blijven plakken. Bovendien is hij ook meer een boeiende muzikale verhalenverteller dan een zanger, want de teksten van de liedjes zijn minstens even belangrijk als de muziek zelf.

Van de drie singles die vorig jaar onze herfst opfleurden, kregen we er in de Begijnhofkerk twee te horen. Het ontwapenende 8 O’ Clock, in de studio ingezongen door Nathalie Cardinaels, was er jammer genoeg (maar begrijpelijkerwijs) niet bij, Barbarian’s Lament en Wired zaten wel in de set. Alvorens aan Wired te beginnen, verontschuldigde Van Roosbroeck zich nog voor het feit dat accordeoniste Els D’hooghe er jammer genoeg niet bij was, en dat ze een ietwat experimentele versie zouden brengen - met altviool. Het kon ons niet deren. Niet voor niets stond Wired in ons lijstje van beste singles van vorig jaar, en zelfs met begeleiding van kazoo, panfluit en castagnetten zou deze parel moeiteloos overeind blijven.

Beide songs waren hoogtepunten van de set, maar het waren zeker niet de enige. Ook Scratch The Surface, Maria en Sea Blue Crush – alle drie uit debuut-ep ‘Scratch The Surface’ – konden overtuigen, net als Frozen Grave, Living A Lie, Prudence en afsluiter Knitting Song, naar eigen zeggen geschreven na een avondje stappen in het Mechelse café Het Maanlicht. Mogen we ook zeker niet vergeten te vermelden: de covers Volcano God (van Geoff Berner, een folk- en klezmerartiest met een punkverleden) en Bukowski 3:16, een liedje van zijn Canadese vrienden Richard-Yves Sitoski en Mary Little, dat destijds ook al door The Mal Inn werd gespeeld.

Hadden we achteraf spijt dat we toch niet een of ander bos waren ingedoken of een van de boekenwinkels hadden bezocht in de stad, die ook geopend waren op deze eerste zondag van de maand? Neen dus, want dit uurtje ontwapenende, pretentieloze, innemende en oprechte muziek hadden we voor geen geld willen missen!