Grace Jones

Zoals het een diva betaamt, kwam zangeres/fotomodel/actrice Jones een half uur te laat het podium op. Maar al bij de eerste noten van Nightclubbing was dat vergeten. Het publiek, dat vooral uit dertigers en veertigers bestond, kreeg zowel de klassiekers als nummers van haar nieuwe album 'Hurricane' voorgeschoteld en dit met verbazingwekkende zuiverheid van stem. Grace Jones is het zingen zeker nog niet verleerd.

Maar ook het fotomodel zijn zit haar nog in de benen. Tussen elk nummer door werd van outfit veranderd, waarbij de nadruk vooral lag op de hoofddeksels. Lampenkappen, fruitschalen, hanenkammen en een soort discobol waar een laser op werd geprojecteerd, deden dienst als hoed. Haar ellenlange benen bleven bloot en eindigden steevast in een string. Dat die haar beter stond dan de gemiddelde zestiger werd even later bewezen op groot scherm.

Grace is echter ook een topentertainer. Bij I’ve Seen That Face Before deed ze een act met een windturbine en een ronddraaiend platform. Tijdens Slave To The Rythm stond ze constant te hoelahoepen en als hoogtepunt werden gigantische ballonnen gelost in de zaal op de tonen van Pull Up To The Bumper.

Zelf dolde ze over het podium, speelde met het publiek, deed een paaldans cadeau en gaf één van de dertig fans, die op het podium mochten meedansen, een klinkende zoen op de mond. Kort samengevat: een optreden dat kitsch en seks uitstraalde. Een Grace Jones die de tijd overwonnen heeft en nummers die veel meer om het lijf hebben dan de zangeres zelf.

In het voorprogramma kwam Trybez aan de bak. Eén van de zangers is de zoon van Grace Jones, maar de jongen heeft nog veel te leren van mamalief. De mix van hiphop, elektro en latin deed sterk denken aan Aventura, maar kon niet overtuigen. De installatie viel op de koop toe uit waardoor het geheel een sterk gevoel van amateurisme meekreeg.

Gelukkig was de hoofdact een plezier om naar te kijken.