Gothic Festival 2007
Donkere tweedaagse met voor elk wat wils
Jan Vael
Waregem Expo, Waregem — 8 november 2008
Het Gothic Festival 2007, dat het voorbije weekend plaats vond in de Expo van Waregem, mocht zich verheugen in een grote publieke belangstelling. De naam van het gebeuren is misschien een tikkeltje misleidend als je alleen nog maar kijkt naar de twee headliners. Met Nitzer Ebb en Front 242 was organisator The Black Cave er immers in geslaagd twee van de absolute vaandeldragers van de Electronic Body Music (EBM) te strikken. De gothic subcultuur omvat anno ’07 dan ook erg uiteenlopende muziekstijlen en daarvan kregen we vrijdag en zaterdag een mooie staalkaart gepresenteerd.
Toen we vrijdag arriveerden, beëindigde het Belgische project Trimetrick net zijn set op het clubpodium in de inkomhal. De optredens daar wisselden trouwens af met die op het hoofdpodium in de grote zaal, zodat er praktisch geen overlappingen waren en de toeschouwers indien gewenst alle concerten integraal konden meemaken. Laat ons voor het gemak de optredens per podium overlopen.
Oostendenaar Jan Dewulf maakte op het zijpodium een goede beurt met zijn geesteskind Diskonnekted en zijn progressieve electrodeuntjes, al verkiezen wij toch nog steeds een eerder old school klinkende track als Religion. Dansbaar was het alleszins en dat werd nog in de hand gewerkt door de live collaboratie met gastzanger Frank M. Spinath (Seabound) die Jan naar het einde van zijn set toe kwam vervoegen.
De drie Duitsers van KiEw wisten ons minder te charmeren met hun mengeling van electro en industriële techno (of was het nu technoïde industrial?), al zaten er wel een paar leuke dansvloerbommetjes tussen.
Dé ontdekking hier was vrijdag evenwel Kloq, in feite een eenmansproject van de Engelse producer Oz Morsley (ex-Empirion). Op enkele compilatiebijdragen en remixen na bleef het lang erg stil rond hem, maar binnenkort verschijnt dan eindelijk het langspeeldebuut. In Waregem trapte Kloq zijn optreden af met Ibiza 2006, hun geweldige remake van de gelijknamige new beat-classic van Amnesia, en we waren direct verkocht. Ook de andere nummers, waarvan een aantal met de vocalen van Nitzer Ebb-zanger Douglas McCarthy (!), klonken erg catchy en veelbelovend.
Het Nederlandse Grendel verloste ons eveneens van liters overtollig zweet met zijn beukende, opzwepende electronummers getypeerd door vervormde vocalen en ietwat orkestrale arrangementen. Een meedogenloze serie clubhits passeerde de revue, en de enthousiaste fans lustten er duidelijk pap van.
Het Nederlandse Grendel verloste ons eveneens van liters overtollig zweet met zijn beukende, opzwepende electronummers getypeerd door vervormde vocalen en ietwat orkestrale arrangementen. Een meedogenloze serie clubhits passeerde de revue, en de enthousiaste fans lustten er duidelijk pap van.
Afsluiter op het tweede podium was het Duitse In Strict Confidence, reeds sedert begin jaren ’90 actief in de elektronische scene. Hun set klonk vrij afwisselend en atmosferisch, mede door het gebruik van zowel mannelijke als vrouwelijke vocalen. Geen hapklare consumptiemuziek dit, waarvoor hulde, maar we hadden toch iets meer verwacht van hun liveprestatie.
Het hoofdpodium werd op vrijdag geopend door het Limburgse Star Industry, ondertussen zowat onze nationale gothic rocktrots. De band bracht in het voorjaar zijn derde cd ‘Last Crusades’ uit, opgenomen onder de productionele leiding van Luc Van Acker, en stelde in de Expo dan ook heel wat nieuwe nummers voor (waaronder Out Of My Head, The Return Of David Gun en een krachtige cover van Depeche Modes Enjoy The Silence). Die moesten overigens niet onderdoen voor oude voltreffers zoals Lost Generation, Ceremonial of radiohit Nineties. Star Industry staat er nog steeds, ook live, zoveel is zeker.
De gebodypainte Franse freaks van Punish Yourself maakten er vervolgens een wild en luid feestje van met hun explosieve cocktail van industrial, cyberpunk, electro, techno, metal en zelfs gabber. Zeker een groep die je minstens eenmaal moet gezien hebben al was het maar om er achteraf over te kunnen nakaarten. Onze verwachtingen werden alleszins niet beschaamd.
“Something completely different” dan want het Duitse Diary Of Dreams staat sinds jaar en dag voor emotievolle dark wave met de gloedvolle zang van Adrian Hates, geserveerd op een bedje van elektronica. Een groep die ons nog maar zelden is tegengevallen en ook nu weer niet teleurstelde. Hates en kompanen putten in Waregem vrijelijk uit hun discografie en haalden daar prachtsongs uit zoals The Curse, Giftraum en Chemicals.
Het optreden van Project Pitchfork, in de jaren negentig een van de populairste dark electrobands in de scene, viel ons dan weer wel enigszins tegen. Niet zozeer omdat het archislecht was, integendeel maar omdat het aangekondigd was als een “best of”-show en dat niet echt overeen bleek te stemmen met de praktijk. Pitchfork speelde vooral nummers uit hun meer recente periode, waarbij de rauwe maar intense electro waar ze ooit mee doorbraken meer en meer moet wijken voor gitaar- en zelfs future popinvloeden. Wij genoten vooral van oude pareltjes zoals Conjure, Fire & Ice en God Wrote, maar bleven voor de rest toch ietwat onbevredigd achter.
Nee, dan liever de exclusieve Europese festivalshow van de twee Mexicaantjes van Hocico, die doorheen de jaren hun oorspronkelijke (endzeit electro) sound toch meer trouw zijn gebleven als je het ons vraagt. Donkere klanken, opzwepende beats, distorted vocals en uitstekende songs: meer hadden we niet nodig om andermaal van een prima optreden te kunnen spreken. En het zweet gutste alweer in beekjes van ons voorhoofd…
De terechte topper van dag één was evenwel de Britse EBM-legende Nitzer Ebb, in het recente verleden herrezen uit zijn asse en binnenkort zelfs met fonkelnieuw werk op de platenmarkt. Veteranen Bon Harris en Douglas McCarthy, live aangevuld met een extra percussioniste, gaven het beste van zichzelf in Waregem en trakteerden ons op zowat al hun klassiekers: Let Your Body Learn, Join In The Chant, Control I’m Here, Murderous, Getting Closer, … De klank was uitstekend in de zaal, het concert was af. Moe maar tevreden doken we de nacht in, op naar dag twee van het Gothic Festival.
Een dag die op het tweede podium van start ging met de celebrale klanken van het Franse collectief “O Quam Tristis…”, drie mannen en twee vrouwen die een behoorlijk originele mengvorm van dark wave, middeleeuwse muziek en folk lieten horen en de zaal tevens vergastten op een royale worp rozenblaadjes. Rustig wakker worden, heet zoiets ook wel.
Heel andere kost was de volgende band op dit podium, het Londense trio All Gone Dead. Zowel qua imago als muzikaal duidelijk geworteld in de batcave/deathrock-traditie, maar toch klonken de nummers uit hun album ‘Fallen & Forgotten’ verbazend fris en hedendaags. Ook al door hun punky inslag en onmiskenbare gevoel voor pakkende melodielijnen durfden we op dit betrekkelijk vroege uur zowaar reeds gewagen van een eerste hoogtepunt. Een groep voor wie publieksparticipatie bovendien geen loos begrip is, kan op onze onvoorwaardelijke sympathie rekenen.
Heel wat theatraler en avantgardistischer ging het er aan toe bij het Franse Katzenjammer Kabarett, een groep die gezien hun diverse muzikale invloeden (deathrock, new wave, postpunk, barok, glamrock, …) onmogelijk in een vakje kan gestopt worden. Mede door de aanwezigheid van een frontvrouw, die in dit geval naar de naam Mary Komplikated luisterde (en zo zag ze er ook wel een beetje uit), was de vergelijking met de Dresden Dolls gauw gemaakt. Alleen vinden we het songmateriaal én de liveprestaties van die laatste groep doorgaans toch een pak sterker.
De eerste Belgische groep zaterdag op het Gothic Festival was The Breath Of Life, die sinds 1992 zes studioalbums uitbrachten en pas vorig jaar voor het eerst een echte drummer rekruteerden in de persoon van Marc Haerden (ex-Star Industry). Hun emotionele new wave klinkt tegenwoordig dan ook een stuk krachtiger en organischer dan voorheen, maar nog steeds even meeslepend. Nummers als Nasty Cloud, Noamina en Shining zijn gewoonweg niet kapot te krijgen en zangeres Isabelle Dekeyser blijft wat ons aangaat een genot om naar te kijken.
Alweer een zangeres op het podium vervolgens en wel bij de Engelsen van Skeletal Family. Deze semi-legendarische band uit de eerste postpunkgolf van begin jaren tachtig werd een aantal jaren geleden heropgericht en was toen onder meer reeds een keertje te zien op de planken van de Sint-Niklase jeugdhonk Kompas. Opvallend in Waregem waren de vocale vorderingen die “newbie” Claire sindsdien gemaakt had, waardoor hun nummers nu heel wat beter uit de verf kwamen. Al moet het nieuwe materiaal het vooralsnog afleggen tegen klassiekertjes als The Wind Blows en Promised Land waarop wij dan ook ongegeneerd uit de bol gingen.
De eer om het clubpodium op zaterdag af te sluiten ging zowaar naar een Belgische band, meer bepaald This Morn' Omina dat hier zijn tiende verjaardag vierde. Meteen ook het meest elektronisch getinte optreden in deze zaal vandaag, want dit experimentele project staat garant voor ultradansbare, sterk percussieve industrial met een enigszins ritueel karakter. Kortom, muziek waarop je onmogelijk kan blijven stilstaan, al begon de vermoeidheid stilaan haar tol te eisen en klom de temperatuur in geen tijd tot recordhoogte. Front 242 kon zich geen betere opwarmer gedroomd hebben.
Op het hoofdpodium werden de festiviteiten op dag twee van dit Gothic Festival met overtuiging ingezet door oudgediende Jacquy Bitch (ex-Neva), een Fransoos die in de jaren negentig dankzij een handvol clubhits wist uit te groeien tot een cultfiguur en nu in extremis toegevoegd werd aan de affiche van dit groots opgezette evenement. Ondanks het vroege uur en het grote podium, misschien niet de ideale biotoop om deze band neer te zetten, wist hij toch reeds enige sfeer te creëren in de voorste rijen met zijn eigenzinnige batcave aangelengd met enige electro-invloeden.
Het Britse Inkubus Sukkubus was de voorbije jaren al meerdere malen te zien op Belgische podia, maar we zien hen nog altijd graag terugkomen. Deze band speelt paganistisch geïnspireerde gothic met rock- en metalinvloeden, en straalt live een aanstekelijk soort positivisme uit. Dansbaarheid (vele songs worden voortgestuwd door het ritme van een drumcomputer) en hartverwarmende melodieën maken ook een essentieel deel uit van hun succesrecept, en dus genoten we oprecht van prachtsongs als Heart Of Lilith, Belladonna & Aconite, Vampire Erotica, Wytches en de geslaagde Stones-cover Paint It Black.
Het Britse Inkubus Sukkubus was de voorbije jaren al meerdere malen te zien op Belgische podia, maar we zien hen nog altijd graag terugkomen. Deze band speelt paganistisch geïnspireerde gothic met rock- en metalinvloeden, en straalt live een aanstekelijk soort positivisme uit. Dansbaarheid (vele songs worden voortgestuwd door het ritme van een drumcomputer) en hartverwarmende melodieën maken ook een essentieel deel uit van hun succesrecept, en dus genoten we oprecht van prachtsongs als Heart Of Lilith, Belladonna & Aconite, Vampire Erotica, Wytches en de geslaagde Stones-cover Paint It Black.
Een meer dan aangename ontdekking was dan weer Agonoize, drie kerels uit Berlijn die ons bestookten met een waar bombardement van hondsbrutale maar erg efficiënte electrobeats en een schijnbaar onuitputtelijke serie meezingers. Ofschoon de invloed van grote Belgische broer Suicide Commando nog altijd duidelijk te horen is in hun tracks, was dit voor ons toch een van de hoogtepunten van deze tweede festivaldag.
Wie z’n electro liever iets experimenteler had, kon terecht bij de Italiaanse cultband Kirlian Camera, al sinds de vroege jaren tachtig een gesmaakt buitenbeentje. Het mannelijke brein van dit project, Angelo Bergamini, verstopt vrijwel het hele optreden lang zijn gezicht achter een masker (naar analogie met zijn collega Philippe Fichot van het Franse Die Form, een groep waarmee er trouwens ook muzikale verwantschap valt te bespeuren). Dit in tegenstelling tot zijn muze, de sensuele zangeres Elena Fossi, die zich net niet helemaal bloot geeft op het podium (het oog wil tenslotte ook wat). Ondanks het gebrek aan echte hits tijdens hun set (behalve dan misschien bisnummer Eclipse) was dit een uitstekend concert. We hadden niet minder verwacht van Kirlian Camera.
Vervolgens wist de hitgevoelige electropop van Covenant aardig wat respons los te weken in de volgelopen Expo, maar wij waren niet helemaal van onze melk door hun show. Toegegeven, de drie keurig in het pak gestoken Zweden speelden een behoorlijk aantal knappe nummers (waarbij wij vooral Go Film, Ritual Noise, Figurehead en Stalker ten zeerste konden pruimen), maar daar stond tegenover dat zanger Eskil Simonsson ook herhaaldelijk uit de vocale bocht ging als u begrijpt waar we op doelen. Een jammerlijke smet op een voor de rest best leuke show.
En toen was het eindelijk zover: een van de meest invloedrijke Belgische bands ooit, de Brusselse EBM-pioniers Front 242, mocht op glansrijke wijze deze tweede editie van het Gothic Festival afsluiten. Niemand met ook maar een greintje verstand van elektronische muziek kan de verdiensten van deze heren ontkennen en alleen al daarom blijven ze ons respect elke dag opnieuw verdienen. Of ze nog ooit hetzelfde creatieve niveau op albumgebied als in hun hoogdagen (de jaren tachtig) zullen bereiken is voor discussie vatbaar, maar hun liveoptredens staan alleszins nog steeds als een huis. Ook in Waregem was het weer duimen en vingers aflikken, en en passant ook nog eens voor een laatste maal onszelf volledig laten gaan, op ijzersterke tracks als Body To Body, Im Rhythmus Bleiben, Moldavia, Funkadhafi, Headhunter, No Shuffle, Welcome To Paradise, Commando Mix, U-Men, Take One, Happiness, Until Death (Us Do Part) en Operating Tracks. Een orgelpunt om u tegen te zeggen, en wij kijken nu al uit naar de editie 2008 van dit fijne festival.