God Is An Astronaut - Belevenis

Kavka JC, 21 maart 2026

Het voordeel van postrock is dat je er je eigen beelden bij kan oproepen. Het nadeel van postrock is dat er geen teksten zijn om een kader te scheppen. Whatever, God Is An Astronaut is altijd een avontuur.

Ze komen uit Brussel, Aufhebung. Misschien daarom dat ze zoveel agressie van zich af willen spelen. In Kavka Zappa kwamen ze de nieuwe plaat 'Luchtbegrafenis' voorstellen. En dat deden ze met enorm veel inleving. Eenzame, bijna breekbare, soms dubbele gitaarlijnen werden afgewisseld met brute kracht en aangevuld met welgeplaatste toetsen, een geweldige ritmesectie, een occasionele scream of een verloren gelopen sample over pakweg de miserabele toestand van het milieu. Soms deed het enigszins proggy aan met complexe structuren, die toch vlotjes verteerbaar waren, dan weer was het puur en snoeihard geweld, waarbij het logge vehikel amper op de rails bleef. Maar boeiend was het over de hele lijn. Hou ze in het oog, Aufhebung. Dit Brusselse snoepje zou je wel eens lang kunnen blijven nasmaken.

Het was veertien jaar geleden dat we God Is An Astronaut nog eens aan het werk zagen. En ook toen was dat een avontuur. Grote verschil met deze show was dat de toenmalige visuals nu ontbraken en vervangen werden door een niet eens zo spectaculaire lichtshow. Een beetje een aderlating, als je weet dat er bij de Ierse tweeling eigenlijk niet zo veel te zien is op het podium. De twee verschuilen zich maar wat graag achter de eigen sluikse haren en concentreren zich vooral op het instrument, de occasionele nekslag niet meegerekend.

Maar aan power ontbrak het dit drietal zeker niet. Al bij opener Falling Leaves wapperden de broekspijpen van je skinny jeans vrolijk heen en weer en dat lag echt niet aan de tocht. Het tekende eigenlijk de hele show met vooral de oudere songs, waarin de nuance van de nieuwste plaat werd weggeblazen door de dynamiek. Dat net All Is Violent, All Is Bright het meeste applaus kreeg, was dan ook niet toevallig. Terecht trouwens, want het bleek ook hier een hoogtepunt. En ook Oscillation, dat wel op gang leek getrokken te worden door een stel gillende keukenmeiden, loonde dik de moeite.

Maar dat neemt niet weg dat 'Embers' een puike plaat is, waarop de broertjes Kinsella de inbreng van iemand als celliste par excellence Jo Quail inriepen. Alleen jammer dat daar op het podium geen ruimte (en waarschijnlijk evenmin centen) voor was. Hetzelfde geldt voor Forever Lost, dat op plaat op piano wordt gespeeld, maar hier dus op gitaar. Een tikkeltje jammer toch.

Maar niet getreurd. Er viel nog meer dan genoeg te smullen met pareltjes als Odyssey, dat vanuit wilde zeeën naar stille wateren vaarde en waarin Torsten ook de stem liet horen (alleen niet om te zingen). Of de geweldige opener van de meest recente plaat Apparition. De toevoeging van iets meer schakering aan de recente songs heeft trouwens waarschijnlijk te maken met de dood van vader Kinsella, aan wie het concert werd opgedragen.

God Is An Astronaut live blijft een belevenis. Ook na veertien jaar.