Girls in Hawaii Doe alsof je thuis bent

Vooruit Kunstencentrum, Gent
Girls in Hawaii
De Balzaal van de Vooruit liep aardig vol voor Girls in Hawaii. Ook al bestonden de toeschouwers vooral uit praatgrage studenten die stiekem Cara pils mee naar binnen hadden gesmokkeld, toch valt het niet te betwisten dat de Waalse band op kousenvoeten ook de harten in het noorden van België voor zich wint. Wie zei hier iets over barsten in België?

Voor de Gentse supportact Mary & me was deze avond een thuismatch. Toch waren Elke-Andreas B. en haar band bijzonder schuchter. Veel meer dan een verrast dankjewel kwam niet over hun lippen. Toch moesten Mary & Me niet zo verwonderd zijn over het welgemeend applaus. Ze brachten namelijk een mooie set die ons deed denken aan een lightversie van Goldfrapp.

Ook Girls in Hawaii voelden zich meer dan thuis, al kwam dat vooral omdat de band zijn eigen meubels had meegebracht. Zes televisieschermen, oude lampedaires, een kleurrijk vloermatje en een telefoon die als microfoon diende, moesten voor die huiselijke sfeer zorgen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de groep het publiek op zijn gemak wou stellen en ons in het – weliswaar gebrekkig - Nederlands aansprak.

Na een goed begin met The Fog, weigerde de akoestische gitaar van Antoine Wielemans, de leadzanger, verder dienst. Een groot probleem, dat gaven de bandleden eerlijk toe. Na vijf minuten geleuter, waarbij we onder andere te weten kwamen dat ze de Vooruit een heus labyrint vinden als ze dronken zijn, besloot de band om verder te spelen met een akoestische en een elektrische gitaar.

Vanaf dan draaide het geheel comme il faut. De liedjes werden snel om onze oren gekletst, zoals een dolgedraaide jukebox. Slechts een beperkte tijd om te genieten en vervolgens naar een volgend moment suprême. Die jukebox wist wel steeds het juiste lied op het gepaste ogenblik te spelen. Na het meerstemmige Short Song for a Short Mind bijvoorbeeld, volgde het mooie, instrumentale Road to Luna. En tussen al het elektrisch geweld dook plots Couples On TV op, een intiem volksliedje dat door de bassist Daniel Offermann werd gezongen.

De tweestemmigheid van Antoine Wielemans en Lionel Vancauwenberghe deed ons op sommige momenten denken aan Simon & Garfunkel, maar dan wel met loeiende gitaren. Verder steken we onze duim op voor het feit dat er heel veel te zien was. Door de zes muzikanten op het podium, plus de grote variatie aan instrumenten en de televisiebeelden kon de toeschouwer zich niet vervelen.

Toch was niet alles peis en vree. Sommige liedjes werden te lang uitgerekt, waardoor je het gevoel had dat de bandleden zich eens doodleuk wilden uitleven als kleine jongetjes. Verder was de zang bij momenten te stil. De grootste misstap echter was dat ze hun in Vlaanderen populairste lied, Sun of the Sons, vergaten te spelen. En de prachtige cover Flyswatter van de Eels maakte dat niet helemaal goed.

Door technische problemen en andere pietluttigheden kreeg deze band net geen grote onderscheiding, maar één ding is zeker: België mag trots zijn op deze Waalse jonge snaken. Hoewel wij heel graag met ukelelemuziek op parelwitte stranden op Hawaï zitten, verkiezen we deze band op een ijskoude avond. Want één ding is zeker, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

November 8, 2008
Sharon Buffel