Friendly Fires

Het onaangekondigde voorprogramma was er één zoals we ze het liefst hebben: een onbekende, ietwat geheimzinnige, maar beloftevolle act. Een jonge twintiger begeleidde zijn eigen minimalistische house- en elektrodeuntjes met indrukwekkende livedrums die een lust voor het oog waren. De jongen was zo druk bezig dat hij vergat te zeggen wie hij was, en dus zochten wij het dan maar zelf op. Wax Stag is de naam, en hij is net als het hoofdprogramma afkomstig van St. Albans. Een aanrader.

In de studio is Friendly Fires een trio, maar op het podium werden ze vervoegd door Rob Lee, diezelfde jongen van het voorprogramma. En deze viermansformatie bleek perfect voor het reproduceren van de zorgvuldig uitgebalanceerde sound van Friendly Fires: postpunk en elektro uit de jaren tachtig in een opwindend hedendaags jasje waarop je niet kan blijven stilstaan.

De groep musiceerde hecht, maar routineus, en het was de zanger die de meeste aandacht opeiste. Misschien was het wel dit vreemde schouwspel dat ervoor zorgde dat het duurde tot het zevende nummer, Phonebooth, voor de vonk echt oversloeg op het publiek en voor er wat beweging kwam in de zaal. Op dat moment hadden we prijsbeest Jump In The Pool al achter de rug, maar ook op On Board en afsluiter Paris werd stevig gedanst. De enige toegift van de avond was Ex-Lover, en dat had best iets meer mogen zijn.

Friendly Fires overtuigde deze avond dus louter op de kracht van zijn songs en het gesmeerde samenspel. Een break voor de zomer om de batterijen op te laden en een leuke cover zouden moeten volstaan om de zomerfestivals helemaal plat te spelen.

Ed Macfarlane kan een pak beter zingen dan hij kan dansen, maar dat hield hem niet tegen. Hij had het soort foute look dat wel eens zou kunnen uitgroeien tot een trend als deze band heel succesvol wordt. Met zijn te hoog opgetrokken en veel te korte witte broek met daaronder een paar kneuterige pantoffels had hij veel weg van een overenthousiaste Mr. Bean op zaterdagavond. U bent gewaarschuwd.