Feest in het park
Moddervet
Jan Vael
Donkvijver Oudenaarde, Oudenaarde — 8 november 2008
Een modderbad zoals tijdens ons vorig bezoekje aan Feest in het Park kregen we ditmaal gelukkig niet te verwerken, maar toch lag het festivalterrein aan de Donkvijver in Oudenaarde er vrijdag na de regenval in de vooravond alweer behoorlijk zompig bij. We lieten het niet aan ons hart komen en genoten met volle teugen van de optredens van (vooral) Belgische toppers als Front 242 en Goose.
A Brand was een leuke binnenkomer. In een tijdspanne van amper vier jaar is dit glampopgroepje erin geslaagd uit te groeien tot een van de populairste vaderlandse acts. De heren zagen er naar goede gewoonte onberispelijk en identiek gekleed (glitterpakjes met zwart hemd) uit, weten hoe ze een publiek moeten bespelen en vooral: hun songs blijven ook live als een huis overeind staan. Niet alleen de hitjes (opener Hammerhead, Beauty Booty Killerqueen, Riding Your Ghost, …), maar ook het materiaal uit het gloednieuwe album ‘Judas’ smaakte naar meer.
Hierna besloten we ook even de Bar Bizar ofwel het tweede tentpodium op te zoeken, alwaar Le Peuple de l’Herbe het beste van zichzelf stond te geven. En in hun geval betekent dat: een muzikale kruisbestuiving van hiphop, dub, reggae, naar Rage Against The Machine neigende crossover en zelfs opzwepende electro. Niet voor één gat te vangen met andere woorden, deze Fransozen, en dat schepte al meteen een band. Straffe kost en de ideale opwarmer voor wat zou volgen.
Shameboy bijvoorbeeld, want in tegenstelling tot het vorige festivalsetje dat we van hen te zien kregen (op Suikerrock, waar ze op klaarlichte dag en onder een verschroeiende zon geprogrammeerd stonden) kreeg het duo deze keer het overwegend jonge volkje wél probleemloos aan zijn voeten. Fijne hits à la Heartcore, Strobot, Splend It en Re-choque werden aangevuld met al even vet klinkende dancetracks uit hun twee tot nog toe verschenen albums. De ondertussen volgestroomde Grand Mix - want zo heette de grootste tent op Feest in het Park - bewoog ritmisch mee en zag dat het goed was.
Vervolgens was het stilaan tijd geworden om een aantal oude en minder oude bekenden tegen het al dan niet begeerlijke lijf te lopen en anderszins onze public relations te verzorgen. Dat alles in afwachting van het optreden van Front 242. Dat ook de peetvaders van de Electronic Body Music wel eens een minder goede dag hebben, werd vrijdagnacht jammer genoeg geïllustreerd. Niet dat hun show een complete slag in het Oudenaardse water was, maar door technische en vocale problemen kwam de verhoopte vaart er niet echt in en bleef de impact van hun baanbrekende tunes ditmaal ietwat onder de verwachtingen.
Bovendien opteerde het Brusselse combo voor een eerder eigenzinnige songkeuze met relatief veel atmosferisch werk à la Funkahdafi en slechts enkele crowdpleasers (Welcome To Paradise, Headhunter, Religion, In Rhythmus Bleiben, …). Aan het Studio Brusselgehalte van dit festival kan het alleszins niet gelegen hebben, want hun vorige Belgische concert vonden we een pak sterker en dat greep nota bene plaats op het meest recente verjaardagsfeestje van de jongerenzender in de Gentse Vooruit…
Gemengde gevoelens waren dan weer niet aan de orde bij de afsluiter van deze eerste festivaldag op het hoofdpodium, het ook al Belgische Goose. Hun debuutalbum is inmiddels twee jaar oud, maar in tussentijd zijn ze ook buiten onze landsgrenzen aardig doorgebroken en op Feest in het Park deden ze hun livereputatie weer alle eer aan. Met bekend (British Mode, Bring It On, Black Gloves, Audience, ...) maar ook nagelnieuw werk dat alvast reikhalzend doet uitkijken naar een tweede album, bewezen de vier Kortrijkzanen waarom ze her en der de beste elektronische rockact van ons land genoemd worden.
Zondermeer een geslaagd orgelpunt van een alweer (modder)vet feestje in de Vlaamse Ardennen wat ons betreft.