Fat Cat Festival

Net zoals in 2006, dook het Hasseltse kunstencentrum België dit jaar weer in zee met het FatCat label voor het OPEN CIRCUIT festival. Het resultaat was een zeer gevarieerde line-up met zowel vaste waarden als onbekende beginnelingen. Bovendien liet het tweedaagse festival heel wat ruimte voor experiment en spontane samenwerkingen. Kunstencentrum België wil namelijk een platform bieden aan muzikanten waarin alles kan, maar niets moet. Het concrete programma was dan ook niet gekend tot op de dag zelf en tal van onconventionele combinaties sierden de uiteindelijke affiche.

Zo ging Antenna Farm bij Semiconductor aankloppen voor visuals. Dit Britse duo projecteerde gekleurde vlakken op een scherm die de muziek volgden. Al is muziek een relatief woord; de klankband was immers uitermate dissonant en bevreemdend. De samensmelting was best mooi, maar het bleef niet boeien.

Later die dag sloegen Hauschka, Alastair Leslie en Dave Howell de handen nog eens in elkaar. Het resultaat hiervan klonk erg experimenteel, maar evenzeer weinig interessant. Ensemble probeerde het ook nog eens met The Twilight Sad, maar dat hadden ze beter niet gedaan. Deze combinatie kwam behoorlijk chaotisch over. Zelfkennis is echter het begin van de wijsheid en gelukkig hielden ze er snel mee op.
In de categorie chaos viel ook Gang Wizard. Deze band mocht voor het zwaardere geweld zorgen, maar noem het gerust gewoon lawaai. De zanger leek door de duivel bezeten en schreeuwde de longen uit zijn lijf. Samengevat in één woord: hoofdpijnverwekkend.

Wie wel kon bekoren, was Silje Nes. Deze Noorse is ook in eigen land nog onbekend, maar waarschijnlijk zal dat niet lang meer duren. Ze debuteert op het FatCat label met haar mooie en erg persoonlijke songs. In Hasselt knutselde deze jongedame in haar eentje haar liedjes bij elkaar op het podium, alsof het publiek er niet was. Vergezeld van haar laptop, speelde ze af en toe wat gitaar, of nam ze plaats achter de drum. Met haar suikerzoete stem gaf ze een moedig, maar lieflijk optreden.

Dan was het de beurt aan Nina Nastasia. Deze New Yorkse bleek maar net wakker te zijn en tuurde wat verdwaasd de zaal in. Nastasia lijkt breekbaar en fragiel, maar vergis je niet. Ze gooit haar stem en gitaar in de strijd en haalt sterk uit. Het tweede nummer Counting Up Your Bones was dan ook meteen raak. Haar sowieso spaarzaam gearrangeerde liedjes komen helemaal uitgekleed nog beter tot hun recht. Ook Nina leek er zin in te hebben. Ze speelde een aantal nummers uit haar laatste album ‘On Leaving’. Ook ouder werk kwam aan bod, zoals het bloedmooie Stormy Weather uit de plaat ‘Dogs’.

Múm was de grote publiekstrekker van het Open Circuit festival en werd dan ook maar meteen op vrijdag én zaterdag geprogrammeerd. KC België haalde hiermee een primeur binnen, want nadat respectievelijk zangeressen Gyda en Kristín Anna Valtysdóttir de band verlieten, stond Múm hier met een geheel nieuwe bezetting. Dit zorgde zeker niet voor een nieuwe sound. Integendeel, Múm klonk even feeëriek en sprookjesachtig als anders. Ze speelden een hele hoop nieuwe nummers, vermoedelijk van hun plaat die in het late voorjaar van 2007 verwacht wordt. Opmerkelijk hierbij was vooral dat de zang nog meer aan belang wint. Múm bracht een mooie, beheerste maar uiterst meeslepende show, waarvan de hoogtepunten toch vooral kwamen uit de oudere nummers. Het grote minpunt lag dan ook aan de organisatie, die Múm had geprogrammeerd in dezelfde zaal als het café. Het gevolg was een hele hoop kabaal van tooghangers, zeer storend bij een groep als Múm.

Na de mislukte poging tot een geslaagde samenwerking van Ensemble en The Twilight Sad, mocht Ensemble het zaterdag ook eens solo proberen. Deze Franse band lijkt een patent te hebben op samenwerkingen, zo figureerde Chan Marshall (Cat Power) ooit als gastvocaliste. Ook in Hasselt bleek Ensemble een erg goede zangeres bij te hebben. Ondanks hun computerproblemen klonken ze toch behoorlijk degelijk.

Celesteville bleek een Gang Wizard bandlid, maar speelt daarbuiten nog in zo’n dertigtal groepjes. Solo liet hij het headbangen achterwege, maar zijn enthousiasme was er zeker niet minder op. Hij bleek een uitstekend performer. Hyperactief bespeelde hij zijn eigenaardige instrument waarbij hij verschillende kaarten door een soort lezer liet schuiven. Met de nodige show erbij gooide hij zijn schoen over het podium, danste of stampvoette hij. Celesteville kreeg met zijn opmerkelijke perfomance en de nodige dosis humor probleemloos het publiek mee.

Songs Of Green Pheasant had hier nog wat van kunnen leren. Op de website van KC België werd de groep van Duncan Sumpners omschreven als prachtmuziek. Ze bleken inderdaad niet onaangenaam om te beluisteren, maar in feite was het gewoon een groepje van dertien in een dozijn.
Weinig vernieuwd dus, in tegendeel tot Hauschka die vlak daarna zijn kunnen mocht tonen. Deze geschoolde pianist tovert klanken uit zijn piano die je nooit voor mogelijk had gehouden. Hij duikt in zijn piano en bewerkt de snaren met plastiek, papier, ijzerdraad, plakband of andere objecten en vervormt zo het geluid van zijn piano volledig. Zijn optreden bestond enkel uit piano, maar was boeiender dan zowat alle samenwerkingen samen.

OPEN CIRCUIT kiest dan ook resoluut voor innovatie. Hoe onbekender, hoe liever. Múm mocht het publiek lokken en zo het pad effenen voor de andere acts. Het kon allemaal niet obscuur en experimenteel genoeg zijn. Het gevolg hiervan was een avond boordevol tegenstellingen. Er passeerden een hoop optredens die je maar beter snel weer kon vergeten. Gelukkig kunnen we die rustig met de mantel der liefde bedekken, want die paar prachtige optredens maakten alles weer goed. Ze bedoelen het goed, daar bij KC België, dus laat ze nog maar een paar jaar verder doen.