Emiliana Torrini Over sprookjesprinsessen en viezeriken

Ancienne Belgique, Brussel
Emiliana Torrini
Stel je voor. Je luistert naar het optreden van een bloedmooie zangeres. Naast je staat een man. Hij filmt haar met zijn gsm. Eerst haar hoofd, dan zakt hij langzaam af naar haar borsten, haar heupen… Hij staat even stil bij haar benen. Daarna volgt zijn lens terug dezelfde weg naar boven. Dat soort dingen zie je werkelijk gebeuren op een concert van Emiliana Torrini. We nemen het hem niet kwalijk. Ze was onweerstaanbaar.

Mooie dingen komen nooit alleen. De Ijslands-Italiaanse zangeres heeft een heerlijk voorprogramma meegebracht. Island Line heten ze en ze brengen naakte folkpop met twee. Zangeres Hazel verontschuldigt zich voor haar onhandigheid op hoge hakken, voor haar krakende stem, voor van alles en nog wat. Maar dat blijkt nergens voor nodig. De spaarzame noten, de clevere rijmschema’s, de cover van Will Oldham,… Ze zijn gewoon goed.

Met een warme spontaniteit en rustig zelfvertrouwen laat Emiliana Torrini oud en nieuw werk naadloos in elkaar overgaan. Fireheads is een mooie opener en zorgt bij velen al meteen voor inwendig vuurwerk. In de rustige nummers die volgen, vinden we de zangeres zelfs beter dan op plaat. Vooral Today Has Been OK snijdt door merg en been. Het zit boordevol emotie en sterke contrasten.

Ondanks de dikwijls zware thema’s eist de melancholie nooit het overwicht op. De kleine zangeres glimlacht en vertelt leuke verhalen met een zwaar Ijslands accent. Over geesten van stalkers, over dronken avonden, over gitaren afsnoepen van sponsors. Je weet niet of ze de waarheid vertelt en het kan je ook niets schelen.

Tegen de tijd dat we bij de uptempo nummers gekomen zijn, ben je helemaal mee in haar wereld. Sunny Road en Big Jumps klinken als verliefd zijn op een zomeravond, het onweerstaanbare Jungle Drum als een hormonale achtbaan. De basdrum begeeft het onder al dat geweld, maar daar moet ze enkel hartelijk om lachen.

Toegegeven: Gun is minder strak en adembenemend dan op plaat, maar niets dat de heerlijke semi-acapellaversie van Heard It All Before niet goed maakt. En dan hebben we het nog niet eens over Me And Armini, Ha Ha en Nothing Brings Me Down gehad.

Na het concert genieten we nog even na op de rand van het podium. Een jongen spreekt de roadie aan en vraagt om een glas. Om haar glas. Hij neemt het kleinood aan, steekt zijn neus erin en ruikt aan het bodempje whisky dat erin achterblijft. Wij weten wat hij denkt, de viezerik: “Hmm, Emiliana…”

November 8, 2008
Lene Hardy