Elliott Smith Tribute Show God straft onmiddellijk

Trix, Borgerhout (Antwerpen)
Elliott Smith Tribute Show
Op 21 oktober 2003 maakt Elliott Smith een einde aan zijn leven door twee messteken in de borst. Precies vijf jaar en twee dagen later verzamelt de hele beau monde Anversois zich in de Trix voor een ode aan de singer-songwriter en zijn bloedmooie muziek. Gastheer van de avond is niemand minder dan Tim Vanhamel. Samen met enkele bevriende muzikanten brengt hij een pijnlijk slaapkameronderonsje.

Om acht uur gaan de deuren open. Anderhalf uur later heeft het publiek nog altijd niets anders gezien dan een korte, licht absurde documentaire. Op de achtergrond klinken rustige singer-songwriters en de stemmen vanuit het publiek die zachtjes fantaseren over slapen gaan en enorme kussens.

Uiteindelijk schiet het gebeuren toch uit de startblokken. Vanhamel ziet er zenuwachtig uit, maar dat is eigenlijk altijd het geval. Dit keer heeft hij anders een goede reden. Elliott Smith coveren voor een zaal vol fans, dat is niet gemakkelijk en er is een flinke dosis lef voor nodig. En helaas ook heel wat repetities en fijngevoeligheid. Laat dat laatste nu net het punt zijn waar het schoentje wringt vanavond.

De band gaat stevig van start. Het eerste half uur worden er niet minder dan tien nummers doorgejaagd. Het geluid is kil, de drums staan te luid, de bas klinkt te hard, de gitaren snijden door je trommelvliezen op momenten dat eigenlijk de song door je ziel zou moeten snijden.

Vanhamel is nooit de sterkste zanger geweest, maar wat hij hier klaarspeelt tart elke verbeelding. Tijdens Waltz #2, toch een essentieel liedje in het oeuvre van Smith, vergeet hij de tekst. Een ode, zei u? Bovendien geraakt hij niet aan de hoge noten en klinkt het geheel gewoon vals.

Zijn collega’s brengen het er amper beter vanaf. Sjoerd Bruils versie van I Didn’t Understand is even onherkenbaar als de titel doet vermoeden. Yannick van The Porn Bloopers zingt in Stupidity Tries zelfs nog valser dan Vanhamel. En dan hebben we het nog niet eens over de rest gehad. Dit had nooit buiten slaapkamermuren mogen komen.

“God straft onmiddellijk”, grinnikt Vanhamel als zijn gitaar het laat afweten en molesteert nog een laatste nummer alvorens af te druipen. Het sentimentele herdenkingsbord in een hoek van de zaal blijft vrijwel onbeschreven. Wat is het toch met muzikanten, zelfmoord en allerhande cultussen? Wij vonden Elliott Smith beter voordat hij dood was.

November 8, 2008
Lene Hardy