Editors
Het oog van de storm
Kevin Vergauwen
Vooruit Kunstencentrum, Gent — 9 november 2009
Terwijl buiten een maartse storm lelijk huis houdt, staat een afgeladen volle Vooruit te popelen om één van de meest besproken indierockers van het moment aan het werk te zien. Sinds de release van ‘The Back Room’ ging het voor het Birminghamse Editors bijzonder snel. In thuisland Engeland verhuisde het viertal in geen tijd van plaatselijke café’s en jeugdhuizen naar grote concertzalen en arena’s. Waarop de “moeilijke tweede”, ‘An End Has A Start’ wereldwijd een schot in de roos werd. Terwijl de band aan de vooravond staat van hun blijde intrede bij het selecte groepje van superbands, vergasten ze ons Belgenlandje op drie intieme clubshows. Halte nummer twee: de Gentse Vooruit.
Tegen een sobere, gitzwarte achtergrond trappen de heren hun set af met het zwaarmoedige en slepende Camera. De rust is geen lang leven beschoren. Voor het imposante decor van een industrieel landschap, waarin we de albumhoes van het laatste album herkennen, vult de band op een bijzonder opwindende manier de eerste twintig minuten van de set in. An End Has A Start zet met zijn scherpe en indringende sound de toon, terwijl Blood en Bullets ons strot voor de eerste keer vanavond bijna helemaal dichtknijpen.
Alsof het begrip “begeesterd” voor hem is uitgevonden; kronkelt, wroet en hakt frontman Tom Smith zich een weg doorheen de songs. Bassist Russell Leech weet op zijn beurt, ondanks de technische probleempjes, het publiek volledig naar zijn hand te zetten. Terwijl het lijkt alsof elke dreun die drummer Ed Lay op het drumstel verkoopt, zijn laatste zou kunnen zijn. De honderden live shows die dit kwartet op zijn conto heeft, wierpen duidelijk hun vruchten af en brachten de band - naast een nog meer gefundeerde en indringende sound - een gezonde dosis zelfvertrouwen op.
Als een slijpschijf op een metalen plaat werkt Escape The Nest - zowaar nog snediger dan op de plaat - in op ons trommelvlies. Waarna er met The Weight Of The World een rustpunt wordt ingebouwd. De heren hebben er duidelijk zin in. Een - voor zijn doen - spraakzame Smith dankt zijn publiek meermaals en werpt met de nodige regelmaat instemmende en goedkeurende blikken naar de andere bandleden. Toch valt de set, na het voorspelbare hoogtepunt Lights, even stil. Verantwoordelijk voor dit dipje: When Anger Shows en de lauwe uitvoering van het ietwat stijve Spiders. Cure cover Lullaby brengt ons terug bij de les, waarna we op de tonen van ondermeer Munich en een buitengewoon hoekige en vooral ijzersterke versie van Bones naar la grande finale worden geloodst.
Fingers In The Factories zorgt voor een wervelwind doorheen de zaal en laat niemand onbewogen. Het publiek geeft zich volledig over en schreeuwt om meer. Waarop er tijdens de bisronde opnieuw met scherp wordt geschoten. The Racing Rats, het aanstekelijke b-kantje You Are Fading en misschien wel de beste single van het afgelopen jaar Smokers Outside The Hospital Doors vormen het orgelpunt van de avond. Terwijl buiten de ene windstoot de andere opvolgt, bevonden wij ons ontegensprekelijk in het epicentrum van de storm die over ons landje raasde. Straks gaan we nog verlangen naar helse en stormachtige weersomstandigheden op Rock Werchter.