Dour Festival

De laatste dag is traditioneel de zwaarste. Het publiek begint de lange dagen en korte nachten te voelen en dat heeft zijn effect op de groepen. Desondanks waren er nog pareltjes te ontdekken, zoals Madrugada of Fujiya & Miyagi.

Iemand op het podium die met een tamboerijn op zijn hoofd sloeg en het was meteen duidelijk wie er in de Club Circuit Marquee speelde. Als je het afgelopen jaar Humo’s Rock Rally hebt gevolgd, weet je dat het hier over Team William gaat. Alle groepen moeten klein beginnen. Aan het begin van de dag spelen voor een karig publiek is nu eenmaal iets dat elke artiest al heeft meegemaakt. Maar Team William liet zich niet afschrikken en speelde vol overtuiging poppy summersongs zoals London Lofi en Season Taste. Tijdens de nummers kregen we ook nog een unieke performance van toetsenist Arne Sunaert in onvermijdelijk Ronaldinho-shirt. Een veelbelovende groep, maar misschien concentreert de toetsenist zich in het vervolg beter op de muziek dan op onnozelheden verkopen.



Ondanks het ongoddelijke uur waarop Madrugada (Red Frequency Stage) moest aantreden, slaagde de band er met hun emotionele songs toch in het publiek overeind te krijgen. Kaalkop Sivert Høyem haalde het onderste uit de kan om zijn gevoelens aan de hand van zijn bariton en bijhorende donkere muziek over te brengen. De slidegitaar deed je wegdromen. Of het nu rustige nummers waren (het koninklijke Majesty maakte diepe indruk), dan wel liedjes die zwaarder op de hand lagen, alles was van eenzelfde hoog niveau. Uitsmijter en Stooges-cover I Wanna Be Your Dog, gespeeld aan een slepend tempo, paste op die manier perfect in de zorgvuldig opgebouwde set.



Subtle (Club Circuit Marquee) is ontstaan uit het Anticon-collectief. Frontman en superweirdo Adam Drucker declameerde een soort speedhiphop met een stortvloed aan woorden, uitgespreid over een cocktail van elektronica, gitaar en klassieke instrumenten als dwarsfluit en saxofoon. Hij deed dat met veel zin voor drama, vroeg zich af of Obama werkelijk voor verandering zou gaan zorgen in de VS, converseerde met een gestreept doodshoofd en verkende elke uithoek van het podium. Visueel was dit best aardig, maar de muziek slaagde er niet echt in ons geboeid te houden.



We hadden al enkele verkleedpartijen achter de rug toen we Efterklang (Petite Maison Dans La Prairie) in witte pofbroeken en zwarte minimantels op het podium zagen verschijnen. Maar Efterklang viel toch vooral op door zijn muziek. De Deense band sleurt je mee in een dromerige wereld met soms kinderachtige en speelse melodieën. Op zich een mooi ideaal, maar als je weinig variërende nummers brengt, bestaat de kans dat mensen in slaap vallen en blijven dromen. Hun cd was veelbelovend, maar het leek niet hun beste dag te zijn voor een livesessie. Volgende keer hopelijk beter.



Met ‘Alopecia’ heeft Why? (Club Circuit Marquee) voorlopig één van de beste albums van dit jaar gemaakt. Na hun passage in Trix eerder dit jaar mochten ze ook in Dour hun opwachting maken. Merkwaardig toch hoe vier muzikanten een dergelijk rijk geluid kunnen tevoorschijn toveren. Neem daarbij de associatieve teksten van Yoni Wolf (uit dezelfde stal als Adam Drucker van Subtle) en je krijgt een mooi geheel. Uiteraard werd er voor dit optreden vooral uit het laatste album gepuurd, met een heerlijk Song Of The Sad Assassin en een vertraagd Simeon’s Dilemma als hoogtepunten. Vooral de prominent aanwezige vibrafoon maakte van dit concert iets buitengewoons.[pagebreak]



De laatste dag was er eentje om gezellig uit te rusten. Daarvoor waren er opmerkelijk veel reggaebands aanwezig. Eentje sprong er toch wel bovenuit: Alborosie. De bandleden brachten niet alleen de typische reggaesound, die er meestal voor zorgt dat velen binnen dit genre in eentonigheid en saaiheid vervallen, maar ze toonden dat ze muzikaal veel meer waard waren. Zo konden we genieten van enkele leuke gitaar- en drumsolo’s en een zwoel blazergeluid in Police Polizia. Languit liggen op de weide volstond om van deze typische Jamaicaan te genieten.



De sluimerende dronemetal van Earth (Petite Maison Dans La Prairie) is hypnotiserend. Met gesloten ogen kon je je door deze instrumentale nummers laten meevoeren naar onmetelijke landschappen van dorre woestijnen en onherbergzame streken. De steeds herhaalde gitaarriffs, ondersteund door een puike ritmesectie, aanvullend toetsenwerk en zelfs een verdwaalde trombone, bracht menig toeschouwer in trance.



Eind augustus wordt Beenie Man verwacht op het podium van Feest in het Park, maar eerst was het op Dour de beurt aan zijn vrouwelijke tegenpool Lady Saw. Wij hadden evenveel dolle pret verwacht van haar als van Beenie Mans laatste optreden in Petrol, maar op de Red Frequency Stage ging het er toch iets minder uitbundig aan toe. Dat lag niet echt aan het publiek dat al drie zware dagen achter de kiezen had, maar vooral aan de setlist die voornamelijk bestond uit rustigere nummers. Lady Saw had ook nog eens last van haar stem, maar probeerde er toch het beste van te maken. Er viel alvast het een en ander te beleven op het podium: dame Saw greep meer naar haar kruis dan Michael Jackson en ook haar interpretatie van Rehab zorgde voor enkele zeer verbaasde blikken: “He asked me: will you give me a blowjob / I said no, no, no!”. Op het einde bleek ze dan nog een pruik te dragen wat de show compleet maakte, al viel er muzikaal weinig te beleven.



Al van bij hun debuut was Fujiya & Myagi (Club Circuit Marquee) een buitenbeentje in de Britpop. Niet verwonderlijk als je hoort dat ze hun inspiratie uit de Krautrock haalden. Op hun twee albums maken ze enkel gebruik van een drumcomputer, maar voor het in september te verschijnen ‘Lightbulbs’ werd gebruik gemaakt van een drummer. Voor het eerste deel van de set werd de drummachine nog als basis bovengehaald. Van veel communicatie met het publiek was er niet meteen sprake. Niet dat daar behoefte aan was, want de stevige ritmes hielden de toeschouwers voortdurend bij de les. Na enkele nummers werd nieuwbakken drummer Lee Adams erbij gehaald. Wie uitgebreide drumpartijen verwachtte, was echter aan het verkeerde adres. Samen met bassist Matt Hainsby bleven de ritmes eerder eenvoudig, maar des te efficiënter. De set was in elk geval perfect opgebouwd naar een explosief Elektro Karaoke dat geleidelijk terug overliep in Ankle Injuries , waarmee ook werd geopend. Daarmee was de cirkel volledig rond en werd het concert op een hoogtepunt afgesloten.



Tortoise (Petite Maison Dans La Prairie) had de pech om op het einde van het festival aan te treden en hun experimentele klanken waren voor de vermoeide festivalganger moeilijk te verteren. Geduldig hoopten we op enkele zalvende melodieën, maar het gitaarwerk van Jeff Parker knarste daarentegen door de boxen. Een festijn voor de fans, maar een beproeving voor de rest.