Domino '07

Ooit al eens gedacht dat je kleren van je lijf zouden trillen? Of dat je het verschil niet meer voelde tussen het ritme van je hart en dat van de muziek? Amon Tobin slaagde er in om ons beide te doen ervaren. Met een 7.1 surround-sound daverde een uitverkochte AB letterlijk en figuurlijk op zijn grondvesten.

De avond werd ingezet met een voorsmaakje van dj BunZer0, terwijl de zaal zich langzaam vulde. Hierop volgend doofden alle lichten en ging de avond verder van start met een twintig minuten durende docu-film over "the making of" van Tobins laatste nieuwe album, 'Foley Room'. En hoewel een korte filmvertoning misschien niet zo geschikt was voor een goedgevulde AB, gebabbel en rumoer konden niet beletten dat er achteraf nog lang ge-"oooh"-d en ge-"aaah"-d werd over de manier waarop Tobin zijn album tot stand wist te brengen. Springveren, de aluminium verpakking van een pizza en zelfs speelgoedauto’s werden ter hand genomen. John Usher, geluidswetenschapper en student aan de McGill Universiteit, wist tevens de communicatieve geluiden van insecten in een microfoon te krijgen. Voor het bewerkstelligen van de stevigere beats werd dan weer voor het geluid van machines geopteerd, wegens hun reeds aanwezige ritmische eigenschappen.



Via voice-over gaf Tobin te kennen dat dit album niet bedoeld was als een nieuw concept of een poging tot grensverlegging, maar dat het eerder een onderzoek was, uit eigen nieuwsgierigheid. Zo trok het gezelschap bijvoorbeeld ook op safari. In de nachtelijke verblijfplaatsen van de dieren, die normaliter verboden terrein zijn voor het grote publiek, kregen ze de kans om het gegrom en gebrom van tijgers, leeuwen en hyena's op te nemen. Dit in combinatie met de amuzikale arrangementen van de violen en cello’s van het Kronos Quartet, gaf een heel nieuwe wending aan de producties van de Canadese samplemaster.



Met een groot applaus ging vervolgens zijn dj-set van start. Het eerste half uur was een sterke opbouwende mix, waarin verschillende muziekstijlen aan bod kwamen. Steeds voorzien van de typerende Tobin-sound passeerden hip hop, booty, jungle en drum-’n-bass de revue. Vooral de laatste veertig minuten van zijn set was het drum-’n-bass-ritme overwegend aanwezig. Het gevolg was een wild dansende massa en een snikhete zaal. De hoge verwachtingen rond het soundsystem werden eveneens ingelost. Met onder andere vijf geluidsboxen, links en rechts vooraan opgestapeld, kwam de 7.1 surround-sound ongetwijfeld volledig tot zijn recht. Van piepende oren achteraf was geen sprake!



De visuals werden minimaal gehouden. Op een groot scherm achter Tobin kon men de weergave van een equalizer zien, die afgestemd was op het geluid van zijn set. Het bracht een sfeer met zich mee die ervoor zorgde dat de aandacht vooral, en bovenal, op de muziek werd gericht. Tobin had duidelijk evenveel plezier in zijn muziek als het publiek. Na een set van ruim anderhalf uur werd hij dan ook vol enthousiasme door hen teruggeroepen. Met de sigaret in de mond en een grijns op het gelaat, bracht hij ons nog een ruim vijftien minuten durende overdonderende afsluiter.



Jammer genoeg was de AB Club boven, waar de dubstep-night plaatsvond, minder toegankelijk dan de grote zaal. "Er zijn nog twintig wachtenden voor u", was de boodschap voor diegenen die niet in speedtempo naar de trappen waren gehold. Doch, deze maatregel hield de sfeer in het zaaltje optimaal. Rookvrij en in een aangename temperatuur gaf dj BunZer0 het startschot. Door die avond het publiek drie maal op een set van ongeveer anderhalf uur te trakteren - als opener in de grote zaal, en vóór en na Skream - mag gezegd worden dat hij zijn inspanningen voor die avond alvast met volle overtuiging geleverd heeft. Ook Skream heeft een knap staaltje van zijn kunnen tentoongespreid. Grote klassiekers zetten het zaaltje in lichterlaaie.