Death Grips - Eén rauwe brok energie

, 2 juli 2018

Ze mochten dan wel te laat op het podium verschijnen, de jongens van Death Grips konden nog steeds de grote zaal van de Ancienne Belgique inpakken met hun experimentele en energieke hiphop. Hun muziek bevat een hoop invloeden uit noise, metal en punk, dus het mag niet helemaal verbazen dat er in de AB ook t-shirts van Swans en Sunn O))) te zien waren. Net als die laatste twee neemt de band geen stap terug, maar bood ze bijna anderhalf uur één rauwe brok energie.

Hun laatste passage in België was al van 2013 geleden, dus het mag niet verbazen dat het publiek in de AB er enorm veel zin had. Zelfs wanneer de band een half uur te laat op het podium verscheen (zonder dat er een voorprogramma aan vooraf ging), kregen ze een groot applaus. Al van bij Whatever I Want (Fuck Who’s Watching) brak er één groot feest uit, dat met heel wat moshen en springen gepaard ging - al waren er natuurlijk ook mensen die zich op de pluchen zetels van het balkon hadden gezet - en met nummers die elkaar in sneltempo opvolgden kwam daar ook niet meteen verandering in.

De meeste nummers klonken op het podium anders dan wat er op plaat te horen is. Ze werden vrijelijk bewerkt en ingekort om vijfentwintig nummers in anderhalf uur te krijgen. Daarnaast kwam er bovenop de heftigheid van hun albums nog het extra element van fysieke beleving bij, zowel in de dreunende beats en bassen als in de manier waarop het publiek daarop reageerde. Achteraf liep het dan ook vol van de ontblote bovenlijven en bezwete t-shirts.

De overtuigingskracht van Death Grips zit er in dat ze evenzeer wisten te overtuigen met hun beats als met meer abstracte noisy stukken. Dat zorgde ervoor dat de intensiteit niet zakte tussen twee nummers door. Hoewel deze tour vooral hun laatste album ‘The Bottomless Pit’ moest promoten, was de setlist een goede doorsnede van hun hele back catalogue, met evenveel nummers van op ‘The Money Store’ en ‘No Love Deep Web’. Nummers als Get Got, I Break Mirrors With My Face In The United States en Guillotine konden op heel wat bijval van het publiek rekenen.

Hier en daar zat er een nummer in dat wat minder reactie uitlokte, zoals bijvoorbeeld Full Moon (Death Classic). Een echte opbouw zat er niet in de set, van minuut één had MC Ride het publiek mee in zijn energieke performance - ook al waren de teksten nog minder verstaanbaar dan op de platen. Hoewel het publiek mee was, bleef de interactie langs de andere kant vrij beperkt. Een echte uitschieter zat er niet bij, het was eerder een aaneenschakeling van sonische aanvallen en sterke momenten. The Fever (Aye Aye) vormde de logische conclusie op het hele gebeuren waarbij het publiek nog een laatste keer los kon gaan.

1 november 2016
Robbe Van Petegem