De Mens - Rock-'n-roll!

CC De Werft, Geel, 30 januari 2026

Is De Mens nog rock-'n-roll? Voor de tweede keer schuimt het kwartet rond Frank Vander linden de culturele tempels af. Geen bekrampte zaaltjes of weides vol dronkenlappen, maar zalen met gestoffeerde klapstoelen, waarin je je comfortabel kan neervleien. Ook daar kan je rocken, zoals ze dus eerder al bewezen. En het publiek smult ervan. Niet voor niets rijgt het viertal de uitverkochte concerten aan elkaar. Ook dat in Cultuurcentrum De Werft in Geel.

 

'Liefde Voor Muziek', dat was het programma waarin Frank Vander linden mijn moeder (geboortejaar 1937) wist te charmeren. Ze had het ons al een paar keer met nadruk verteld: “Die van De Mens heeft toch schoon liekes”, en “Barbara Dex, die zong dat lieke van Frank Vander linden heel schoon”. Dat waren enkele reacties die ik kreeg van de deskundige ter zake. Maar toen ik haar kon verrassen met een optreden van De Mens, waren er aanvankelijk toch twijfels: komt dat wel goed? Gaat ze dat wel zien zitten? Het antwoord werd snel duidelijk, toen drummer Dirk Jans op de tomtom Patti Blues inzette en de band geleidelijk aan binnendruppelde. De moederlijke voet begon al snel het ritme mee te tappen en ook de handen klapten mee, onopvallend in haar schoot verstopt. Dat zag er alvast goed uit.

Intussen deed de frontman wat hij eigenlijk al meer dan dertig jaar doet: de liedjes inleiden met de nodige humor, zelfrelativering en prikjes richting de eigen bandleden. De das van Dirk Jans, zowaar aangeschaft in een carnavalshop, zorgde bijvoorbeeld voor de nodige hilariteit, maar tegelijk kregen we ook de nodige informatie mee over liedjes als Soms Denk Ik Dat Ik Een Weeskind Ben of Broer. Ook dat wist mijn moeder wel te appreciëren. En af en toe waren er dan vragen als: “Hoeveel kinderen heeft die?” als ze het even niet goed begrepen had.

Het nieuwe album, 'Liefde En Andere Problemen' was met vijf nummers het best vertegenwoordigd en ook die nummers kende moederlief van de radio en konden rekenen op enthousiasme. Ook ik vind dat album hoe langer hoe beter. Er zit duidelijk nog weinig sleet op de songschrijverskunsten van Vander linden. Tekst schiet raak en een pittig Nederlands liet bassist en notoir kwajongen Michel De Vos zelfs toe in de aanwezige sofa te springen en daar verder te spelen. In diezelfde sofa konden De Vos en drummer Dirk Jans even verder op adem komen, toen toetsenist David Poltrock het instrumentale rijk voor zich alleen kreeg en Vander linden in zijn eentje ondersteunde bij Wij Zijn Nooit Alleen en een mooi Jeroen Brouwers.

Het was niet de enige keer dat een nummer een ongewoon en al dan niet geslaagd arrangement meekreeg. Sex Verandert Alles was er nog zo eentje, waar dat klopte en ook de drammerige versie van En In Gent, dat net voor de korte pauze werd gespeeld, kwam op de juiste manier binnen, maar Zonder Verlangen kwam (mij althans) een beetje zoutloos over. Niet getreurd, er was ook dan nog meer dan genoeg te horen met een krachtig Kim Is Dood (ondanks de lauwe reacties uit het publiek), gevolgd door een puik Nooit Genoeg, waarin elk van de muzikanten zijn kans kreeg zonder dat dat echt te veel werd.

En dan was er nog de toegift, waarin een heel mooi Bemin Me Later met de klassieker Dit Is Mijn Huis een voorspelbaar, maar daarom niet minder mooi vervolg kreeg en Irene tenslotte door de hele zaal werd meegezongen. Of mijn moeder dat ook deed, was me even ontgaan, maar het enthousiasme, waarmee ze daarna applaudisseerde, was meer dan duidelijk genoeg: De Mens had het pleit gewonnen.

Ik vraag het haar volgende week nog even, of De Mens wel rock-'n-roll is, maar ik heb zo'n vermoeden dat ik het antwoord eigenlijk al ken: wie kan het een fuck schelen? Al zal mijn moeder het waarschijnlijk iets anders formuleren.

Foto: De Mens in de Roma (11 oktober 2025)