Crystal Castles

Als muzikanten trendsetters zijn van mode, dan zouden we binnenkort allemaal in verkleurde trainingspakken, marcellekes met vet- en zweetplekken en te kleine voetbalbroekjes rondlopen. Zo zag de garderobe van Curry and Coco er namelijk uit. Uitzicht is één zaak, geluid een andere. Het duo bracht best wel fijne nummers met de nodige bleeps en electroriedels. De drummer drumde alsof zijn leven ervan af hing en de zanger droeg de meest kleffe song op aan hun moeders. Het had iets van een mix tussen Klaxons en pakweg Sebastien Tellier, maar vernieuwend was het niet echt. Curry and Coco klonk een beetje zoals dertien in een dozijn, wannabe hipsters.

 

Iets wat van Crystal Castles moeilijk gezegd kan worden. Hun muziek steunt op een je-m’en-foutisme van jewelste. Muzikaal ontpopten ze zich al als bricoleurs van de electronica. Hun songs ontstaan bijvoorbeeld per toeval doordat zangeres Alice Glass hopen onzin door een microfoon schreeuwt. Live was dat net zo. Knopjesgoochelaar Ethan Kath ramde als de duivel zelf de meest vreemde bliepjes door de speakers. Voor de gelegenheid hadden ze ook een drummer mee, wat goed uitkwam want zo kon Glass, die doorgaans als een opgefokte hinde over het podium kronkelde, haar terrein uitbreiden en af en toe met veel geweld over de arme man z’n drumstel klauteren.
 

Wie dacht een zuivere versie van hun album te horen, was eraan voor de moeite. Zowat alles werd door elkaar gevlochten. Zo mixten ze Untrust us zonder moeite aan XXZXCUZX ME om iets later gewoon het omgekeerde te doen. Crimewave klonk dan weer wel heel zuiver, hoewel Glass er melodisch af en toe eens naast zat. Maar wat wil je als ze ondertussen middenin een wild geworden publiek gesprongen is. 
 

Geen idee waar ze haar teksten trouwens vandaan haalt. Op Air War leek het of ze met haar stem net hetzelfde deed dan wat Kath op datzelfde moment uit zijn Korg ten gehore bracht. Zelf gaat hij trouwens ook als beatboxer te werk, maar voor de rest bleef de man schuchter en bijna onopgemerkt achter zijn uitgebreide verzameling toetsen en knopjes staan. 

Het publiek ging nog meer uit de bol tijdens Love and Caring. De harde beats, waarvan we oorspronkelijk zouden denken dat ze in een behoorlijk foute discotheek thuishoren pasten deze keer wel perfect bij het geschreeuw en gevloek van een over de grond friemelende Glass. Tijdens Black Panther overviel ons een gevoel van heimwee naar de good old days waarin Game Boy floreerde. De talloze electroklanken leken zo weggeplukt uit een of ander Super Mario Brosgame.
 

Toegegeven de zangeres was niet altijd even toonvast, oké sommige van hun beats werkten af en toe op de zenuwen of zorgden ongewild voor stuiptrekkingen. Maar wat maakt dat uit als hun concert een sterk, zij het een ietwat donker, showgehalte bevatte waar onze haren nog recht van staan? Ze bewezen dat ze meesters zijn in het bespelen van hun publiek. Volgende keer nemen wij wel ons eclipsbrilletje mee want dat stroboscooplicht dat ze mee het podium op zeulden, zorgde na drie kwartier wel voor dolgedraaide pupillen.