Cranes Kranige oudjes

Vaartkapoen,
Cranes
Slechte bedoelingen hebben we niet met bovenstaande titel, integendeel zelfs. Het uit het Engelse Portsmouth afkomstige Cranes is inmiddels al bijna twintig jaar muzikaal actief, dus in die zin mogen ze stilaan bij de oude garde gerekend worden. In de VK bewezen ze alvast dat ze na al die tijd nog steeds in staat zijn te ontroeren.

Het voorprogramma droeg de fijne naam Cecilia::Eyes en stond lang niet onaardig te musiceren. Hun instrumentale, sfeervolle composities deden in eerste instantie denken aan het beste van een postrockgroep als Explosions In The Sky, maar klonken verfrissend genoeg om van een belofte te kunnen gewagen.

Hoofdact Cranes groeide in de eerste helft van de jaren negentig uit tot een van onze favoriete bands en mocht in diezelfde periode The Cure vergezellen op tournee. Nadien verloren we hen een beetje uit het oog, toegegeven. Dat hun Belgische aanhang voor een opvallend goed gevulde club had gezorgd, was dan ook hartverwarmend om te zien.

Er werd verrassend afgetrapt met een tweetal oudere songs. Toch stond de show hoofdzakelijk in het teken van de nieuwe, titelloze cd. Helaas werden band en publiek geconfronteerd met enkele technische probleempjes, waardoor het tot het vijfde nummer duurde alvorens de stem van zangeres Alison Shaw haar rechtmatige plaats in de geluidsmix kreeg. Ook het feit dat er duidelijk gebruik gemaakt werd van vooraf opgenomen backingtracks stoorde soms en was niet altijd bevorderlijk voor het livegevoel van het concert.

Maar voor het overige hadden we weinig reden tot klagen. Zoals bleek uit mooie kleinoodjes als Worlds, Wires en het sfeervolle Panorama produceren Cranes nog altijd lieflijke, melancholische popminiatuurtjes waarbij het heerlijk wegdromen is. Het nieuwe materiaal klonk overwegend rustig en voor heel wat fans betrof het hier een eerste kennismaking. Logischerwijs oogstten vertrouwde, meer uptempo nummers als Jewel en Adrift (beiden uit het klassieke Cranes-album ‘Forever’) of Shining Road het meeste herkenningsapplaus tijdens de set.

Aan het begin van de bisreeks kreeg Alison van iemand op de eerste rij een ruiker bloemen overhandigd. Ofschoon broerlief Jim, die achteraan op het podium gitaar zat te spelen en de computer in de gaten hield, eigenlijk het muzikale brein van de groep is, vormt de knappe zangeres nog steeds de visuele aantrekkingspool van Cranes. Met prachtige versies van onder meer Everywhere en het breekbare Tangled Up illustreerde het elfje nogmaals haar vocale talenten en stuurde ze ons onverbiddelijk de herfstige nacht in.

November 8, 2008
Jan Vael