Herman Düne
In de arena
Patrick Van Gestel
Ancienne Belgique, Brussel — 10 januari 2009
Voor Cold War Kids wordt het podium omgebouwd tot een mini-arena waarin de vier hoofdrolspelers hun spektakel kunnen tentoonspreiden. Op Pukkelpop was hun show niet meteen een hoogtepunt en het publiek wacht intussen met spanning af of de songs van ‘Loyalty To Loyalty’ live diezelfde sfeer kunnen oproepen als het geval was met de nummers van het debuut.
Roadburg dient als amuse-gueule. Jazzy invloeden, verwijzingen naar Sonic Youth en wervelende ritmes worden samengesmeed tot een sprankelend geheel. Zanger-saxofonist-bassist Siegfried Smeets is zich duidelijk bewust van het feit dat zijn stem niet de sterkste factor van dit collectief is, maar legt desalniettemin zijn ziel op tafel. En ook de anderen doen hun duit in het zakje en kunnen derhalve rekenen op een welgemeend applaus.
Met instrumenten, versterkers en andere attributen rond de band opgesteld lijkt het erop of Cold War Kids een boksring opzetten om zo met mekaar op de vuist te kunnen gaan. Bassist Matt Maust is duidelijk het meest handtastelijk. Regelmatig ontwijkt hij op het nippertje zijn collega’s met zijn wild rondzwierend instrument. Hij deelt voortdurend trappen uit op het achterwerk of het pianostoeltje van Nathan Willett en met gitarist Jonnie Russell voert hij zijn eigen, bizarre choreografie op. Maar eigenlijk past dit schaduwspel wel bij de muziek van deze band, die al even eigenwijs en springerig is.
Met instrumenten, versterkers en andere attributen rond de band opgesteld lijkt het erop of Cold War Kids een boksring opzetten om zo met mekaar op de vuist te kunnen gaan. Bassist Matt Maust is duidelijk het meest handtastelijk. Regelmatig ontwijkt hij op het nippertje zijn collega’s met zijn wild rondzwierend instrument. Hij deelt voortdurend trappen uit op het achterwerk of het pianostoeltje van Nathan Willett en met gitarist Jonnie Russell voert hij zijn eigen, bizarre choreografie op. Maar eigenlijk past dit schaduwspel wel bij de muziek van deze band, die al even eigenwijs en springerig is.
Every Valley Is Not A Lake is ideaal om dit ballet der dwazen mee te openen. Het spreekt vanzelf dat er veel werk van de nieuwe plaat wordt gespeeld. Die nieuwe songs sluiten trouwens aan bij het debuut: dezelfde donkere sfeer, dezelfde pessimistisch klinkende teksten. Maar nummers als I’ve Seen Enough mogen dan wel sterk zijn en imponeren, ze hebben toch (nog) bijlange niet de impact van liedjes als Hospital Beds of Hang Me Up To Dry, die inmiddels al zijn uitgegroeid tot klassiekers.
Maar dat deert niet. Het publiek krijgt wat het hebben wil: een bevlogen band met een eigen smoel en energie die als een vloedgolf van het podium lijkt te rollen. Af en toe wordt wat gas teruggenomen - Robbers wordt nog steeds opgeluisterd met de dwarrelende zaklampen – maar over het algemeen wordt het steeds wisselende tempo behoorlijk hoog gehouden.
Pas tijdens de bissen – een kil Against Privacy en een integer Saint John - wordt een weifelend voetje buiten het strijdperk gezet wanneer Russell op wandel gaat en Willett de show al handjes schuddend met het publiek afsluit. De Kids weten ons duidelijk nog steeds in de ban te houden.