Chantal Acda Officieel lief

N9, Eeklo
Chantal Acda

Met ‘The Sparkle In Our Flaws’ leverde Chantal Acda vorig jaar op geheel subtiele wijze toch maar een van de schoonste plaatjes van het jaar af. Een plaat die ze tussen het touren met Isbells door met veel zin, plezier en liefde kwam voorstellen in de N9 in Eeklo.



Vooraf mocht Lyenn solo het podium op. Lyenn is het project van Fred Jaques die als bassist het mooie weer mee maakt bij Dans Dans en Mark Lanegan Band. Hij bracht in Eeklo een set met ouder werk, gecombineerd met nummers uit zijn binnenkort te verschijnen nieuwe plaat. Met enkel gitaar en stem klonken zijn nummers minimaal, eerlijk en breekbaar. Met veel zin voor nuance nam hij ons mee van zeer intiem naar heel intens en alle kleine laagjes daartussen.

Ook Chantal Acda had er duidelijk zin in, want nog voor ze een noot gespeeld had bestempelde ze het publiek al als lief. Een status die ze echter nog bevestigd wilde zien. Vanaf opener Jason begon Acda overtuigend en in subtiel crescendo aan een wandeling door haar wonderlijke sprookjesbos.

Games werd voorzien van een pittige percussiesausje en uitgeleid door een fijn bassriffje. Met drummer Eric Thielemans, bassist Alan Gevaert (dEUS) en Gitarist/pianist Gaetan Vandewoude (Isbells) heeft Acda, doorheen de jaren trouwens een vast begeleidingsband rond zich weten te verzamelen en je merkt aan alles dat de som van alle muzikanten en de hemelse stem van Acda veel meer is dan de som der delen.

Doorheen de set kregen we een mooie bloemlezing uit ‘Let Your Hands Be Your Guide’ uit 2013 en ‘The Sparkle In Our Flaws’ uit 2015. Own Time nam zijn tijd om emotioneel open te bloeien en Homes, opgedragen aan alle mensen die dezer dagen op zoek zijn naar een thuis, greep tijdens het refrein behoorlijk naar de keel.

In radiohit Arms Up High nam echtgenoot Eric Thielemans de mannelijke zangpartij voor zijn rekening. Ondanks het ingetogen ontluiken werd er toch een maximaal effect bereikt qua fragiliteit en schoonheid.

Ook in gewoon kleine liedjes blonk Acda trouwens uit. Wanneer de begeleiding zeer minimaal bleef en de stem volledig centraal stond, zoals in Lost en The Other Way, wist ze uiterst vakkundig een gevoelige snaar te raken.

Met een jazzy drumintro werden we ongemerkt meegetroond in The Sparkle In Our Flaws. In eerste instantie leek het nummer maar wat aan te modderen, maar plots was daar die indrukwekkende samenzang met de volledige band en werden we alsnog bij ons nekvel gegrepen. Slotnummer Wintercoat begon uiterst terughoudend, maar mondde uit in een grootse en verscheiden outro.

In de toegiften kregen we nog een uiterst lieflijk en feëeriek Up And Down en een onversterkte, volmaakt imperfecte versie van Low’s Sunflowers op ons bord.

Wij werden door Chantal Acda overigens nog officieel lief verklaard. Een gevoel dat na dit heerlijk, hemelse optreden geheel wederzijds was.


February 28, 2016
Patrick Blomme