Cat Power

De AB stroomde vol voor een uitverkocht concert van onze favoriete gelaarsde kat, Chan Marshall van Cat Power. Geruggesteund door The Memphis Rhythm Band doet zij Europa aan om haar 'The Greatest', die onlangs heruitgebracht werd, voor te stellen. Cat Power heeft een twijfelachtige livereputatie. Als je geluk hebt speelt ze de pannen van het dak, op mindere dagen moeten we helaas de term "kattengejank" laten vallen. Altijd een beetje bang afwachten dus.

In een intro die nooit lijkt te eindigen wordt The Memphis Rhythm Band aan ons voorgesteld. Soulvol, aanstekelijk en sympathiek, daar niet van, maar ons duurt het toch net iets te lang. Het applaus is dan ook oorverdovend als Chan het podium betreedt. Meteen steekt ze van wal met The Greatest. De bange harten zijn op slag gerustgesteld want mevrouw Cat Power heeft er duidelijk zin in.

Ze speelt zo goed als de hele plaat, op Hate, After It All en Love And Communication na. De combinatie van haar warme, hese stem en de uitbundigheid van de Band werken perfect. Haar spastische danspasjes, die allesbehalve op de maat zijn, nemen we er dan maar bij. Het is niet iedereen gegeven om te moonwalken op Living Proof. Bij Where Is My Love cijfert de band zich even weg en kan je een speld (nou ja, eigenlijk was het een plastic bekertje) horen vallen.

Een intermezzo van The Memphis Rhythm Band kondigt het tweede deel van de set aan. Het podium loopt leeg, Chan moet het voorlopig alleen zien te redden. En dat doet ze meer dan behoorlijk. Terwijl ze zichzelf begeleidt op piano of gitaar brengt ze enkele oudere nummers, waaronder I Don’t Blame You en Wild Is The Wind. Naast eigen werk speelt ze ook enkele gesmaakte covers. Klassiekers House Of The Rising Sun, Satisfaction en Hit The Road Jack, maar ook recentere nummers als Crazy van Gnarls Barkley krijgen een verrassend nieuw jasje aangemeten.

Buiten een getalenteerd singer-songwriter, blijkt Chan ook een geweldig stand-up comedian. Met haar leuke opmerkingen krijgt ze de lachers al snel op haar hand. Met een diepe stem brengt ze "een onuitgebracht nummer van Nick Cave", haar sigaretten worden gebracht door "iemand die in Nirvana speelde toen ze nog niet bekend waren" en waar is die dekselse Jean-Pierre toch naartoe waar ze om de drie nummers naar vraagt?

Als de Band er terug bijkomt kunnen we rekenen op een spetterend einde. Het geheel wordt afgesloten met een intense a cappellaversie van The Tracks Of My Tears van The Miracles, die Chan samen met de soulvolle achtergrondzangeressen voor haar rekening neemt.

Als Cat Power slecht is, is ze om te huilen, maar als ze goed is, is ze hemels. Er is steeds plaats voor improvisatie op het podium, toch blijft het geheel professioneel klinken. The Greatest, zonder twijfel.