Bruce Springsteen

Hij mag dan The American Land spelen als afsluiter en daarin luidkeels brullen dat er voor “the hard working man” nog altijd plaats is in de US of A. Springsteens meest recente plaat geeft aan dat diezelfde Staten niet langer de “home of the free” zijn. Maar daarvoor komt de massa niet naar zijn concerten. Die massa wil een ander soort ‘Magic’ dan wat wordt gepresenteerd op die plaat. Het soort dat wordt geboren uit zweet en energie, uit passie en inleving, het soort dat Bruce Springsteen & The E Street Band zo typeert.

Ontelbare discussies zijn er al gevoerd over hoe het ideale concert er zou moeten uitzien. Er zijn er die graag met een knaller beginnen, maar dan vaak het niveau niet kunnen aanhouden. Er zijn er andere die eerder wisselvallig zijn, hun ups en downs kennen. The Boss bouwt zijn concerten op. Hij doet dat op een manier die zijn concerten uniek maakt. Uiteraard heeft het feit dat zijn concerten gemiddeld rond de twee en een half huur duren daar ook mee te maken, maar toch. Een show van meer dan twee uur opbouwen naar een hoogtepunt moet geleidelijk gebeuren, mag niet inzakken, moet de nodige klassiekers brengen en een staalkaart vormen van recent en ouder werk.



In Antwerpen (en ook in andere Europese steden, trouwens) is het Radio Nowhere waarmee wordt nagegaan of er “anybody alive is out there”. Op het podium worden meteen de benen losgesmeten. Max Weinberg slaat spijkers met koppen als vanouds en vormt met Garry Tallent nog steeds één van de beste ritmetandems van het circuit. Roy Bittan en ad-interim toetsenist Charles Giordano laten piano en orgel op tijd en stond klinken. Clarence Clemmons schuifelt voorzichtig over het podium, maar toont dat het hem niet aan lucht ontbreekt om zijn sax te doen scheuren. De viool van Suzy Tyrell kleurt vooral de nummers van ‘The Rising’ bij. En dan zijn er de drie gitaristen: Nils Lofgren die zijn gitaar met zijn vingers betokkelt en de slide hanteert, Steve Van Zandt die zijn gitaar streelt als was het één van de hoertjes uit de Bada Bing (Tony Soprano’s club voor de cultuurbarbaren) en Springsteen zelf. Nog steeds één van de meest onderschatte gitaristen, beult zijn instrument af en zet de snaren zwaar onder spanning. Ziehier de breathtaking, housebreaking E Street Band.



Geen pre-’Born To Run’-werk in de setlist en bijna geen covers. Bij oudere concerten durfde de man uit New Jersey al eens pakkende versies van Devil In A Blue Dress neer te zetten, maar vanavond beperkt hij zich tot de hoger vermelde afsluiter, het ludieke Santa Claus Is Coming To Town en een erg gesmaakte bluesy cover (voor zover mogelijk) van zijn eigen Reason To Believe dat met een typisch “One, Two, Three, Four” overgaat in het in deze contreien mateloos populaire Because The Night. De nummers volgen elkaar in sneltempo op. Enkel voor Magic en Living In The Future maakt Springsteen even tijd om zijn kijk op de situatie in zijn thuisland duidelijk te maken. Dat die kijk niet erg positief is, had u inmiddels vast al begrepen.



Verwacht geen showtoestanden bij de E Street Band: geen opblaaspoppen, explosies of kleurrijke projecties. Dat hoeft ook niet. Geef de man de ruimte om zijn publiek op te jutten met de klassieke gebaren (de wapperende handjes, het hoofdschudden, de vingers in de lucht), laat hem van links naar rechts zijn publiek begroeten en wie rockmuziek een warm hart toedraagt, smelt voor de charme en het charisma van de Bossman. Af en toe wordt er een theatraal moment ingelast: Devil’s Arcade eindigt met de hele band die werkloos richting de fel verlichte drumkit van Max Weinberg kijkt waarna die het nummer met een laatste knal afsluit. Maar voor het overige is het een sobere gig.



De zoals steeds uitgebreide bisronde jaagt de temperatuur zo mogelijk nog meer de hoogte in met een superieur Born To Run, een beestig 10th Avenue Freeze Out en een eerder relaxt Dancing In The Dark, waarna met American Land een definitief punt wordt gezet achter dit optreden. De akoestische marteling die het Sportpaleis altijd zal blijven, mag dan niet erg bevorderlijk zijn voor een concert, geen mens die hier vanavond was, zou zijn plaats hebben willen ruilen. Misschien toch maar tickets bestellen voor het concert in juni, want als het weer daar meezit, zal ons persoonlijk hoogtepunt - Girls In Their Summer Clothes - daar nog beter uit de verf komen.