Boomtown

Die ene groep is Alamo Race Track. Deze vier Amsterdamse indierockers mogen als eerste van jetje geven. De zanger maakt een enorm verdwaasde indruk, geen flauw idee of dat door de drank, door de Hollandse plantages of door een veel te lange en oncomfortabele autorit komt. Gelukkig lijdt hun optreden er niet onder, het wordt er zelfs een beetje losser en grappiger door. Enkel het geluid laat het soms een beetje afweten, maar dat hebben we de vorige dagen op Boomtown ook al opgemerkt en dat zal deze avond dus niet anders zijn.



Er stond nog maar weinig volk op de Beestenmarkt en dat is jammer want deze keer is de muziek van onze Noorderburen wel de moeite waard. Het volk dat er wel stond, zal het geweten hebben. Het mooie My Heart wordt door de zanger al stotterend aangekondigd, maar al na de eerste noten is duidelijk dat zijn ruwe stem het ook vandaag goed doet. Tijdens de countryblues van Black Cat John Brown stijgen er ook vanuit het publiek enkele vreugdekreetjes op en de zanger en bassist lijken zich onder elkaar ongelooflijk te amuseren. Kiss Me Bar zou de naam zijn van een hoerenbar, maar werd enkel als songtitel gebruikt vanwege de prachtige naam. Voor de rest zouden ze er geen voet binnengezet hebben, proberen ze ons nog te overtuigen. Hoerenbar of niet, de dronken travestiet voor ons werd ook lichtjes wild van dit nummer.



De songs van Alamo Race Track hebben haast allemaal een herkenbare intro met een zware drumpartij of een opgewekte gitaarsolo. Zo ook het grappige Stanley vs. Hannah Waarin we gewaarschuwd worden voor potentiële seriemoordenaars. Hoewel het lied volgens de zanger evengoed over zijn vader kon gaan. We zullen er ons verder maar geen vragen bij stellen. Na een kleine drie kwartier eindigen ze hun set met Northern Territory waarbij ook wij even wegdromen naar Australië. "Let’s go all the way" zingen ze en dat hebben ze vanavond op Boomtown ook gedaan.

De soundcheck van Radio Infinity maakt het al duidelijk. Dit concert zal weinig trommelvliezen sparen. Radio Infinity is de band rond Ben Weyers, voormalig gitarist van Millionaire. Hij verzamelde nog schoon volk rond zich. Zo krijgt hij de hulp van de Evil-Superstars-bassist en de drummer van Vandal X. Het Limburgse trio vliegt er meteen in. Ze doen ons aan Queens Of The Stone Age denken en door de uitgesponnen zang van Weyers en het elektronicagegoochel zijn de verwijzingen naar Millionaire niet ver te zoeken. Toch kunnen we niet zeggen dat het allemaal zomaar gekopieerd is. De groep heeft zijn eigen sound zoals in de single Ice Cream waarin vooral veel geëxperimenteerd wordt. Dat laatste leidt er spijtig genoeg toe dat alles stilaan op elkaar begint te lijken. Soms lijkt het er zelfs op dat songs terugkeren tijdens eenzelfde set. Toch is Radio Infinity een band die er live echt volledig staat en met een beetje meer variatie was dit wellicht een goed optreden geweest.

Voor de derde keer deze week moet het plein worden afgezet. Deze keer voor afrekeningkanon Mintzkov. Ze beginnen hun set rustig. Wellicht om onze oren even de rust te gunnen na het vorige optreden. Al snel krijgen ze het publiek mee met de single Ruby Red. Het zijn vooral nummers uit hun nieuwste cd '360°' die ze op ons afvuren. Ook het One Equals A Lot gaat er nog vlotjes in. Maar dan begint de soms iets te eentonige stem van Bosschaerts een beetje te vervelen zodat een groot deel van de show half aan ons voorbij gaat. Ook het publiek begint de aandacht te verliezen. Waarschijnlijk gaat het hier vooral om mensen die enkel voor de singles gekomen zijn die allebei al in het eerste half uur aan bod gekomen zijn. De drummer kan onze aandacht dan toch nog trekken door tussendoor stevig een solo af te steken waardoor iedereen weer wakker geschud wordt. Het podiumbeest in Mintzkov moet nog groeien want veel interactie met het publiek is er niet en dan heeft ook hier de band te kampen met geluidsproblemen. Gelukkig is er Mimosa dat toch eventjes voor een klein hoogtepunt zorgt.

Het was dus eigenlijk een zwakke Boomtowndag, maar we hebben nog een leuke tip voor wie er niet genoeg van krijgt en het plein nog niet wil verlaten. In café Video speelt er na elk laatste optreden nog een jonge opkomende band. Het gitaargeweld van de Arquettes zorgt in een bomvol en zomers heet café dan toch nog voor een leuke afsluiter.