Boomtown
Poëtisch verantwoord
Sanne De Troyer
Oude Beestenmarkt, Gent — 8 november 2008
De Nederlandse liedjesknutselaar Spinvis mocht zaterdag de lichten op de Oude Beestenmarkt doven. Een beetje Hollands chauvinisme op een Belgische feestdag kan geen kwaad, toch niet als het om de subtiele schoonheid van Spinvis gaat.
Erik De Jong wandelt op zijn dooie gemakje het podium op met in zijn spoor een zeskoppige band. Ze beginnen voor een alweer volgelopen plein aan een magisch concert dat pas anderhalf uur later in schoonheid zou eindigen. De Jong heeft gedurende jaren op z’n eentje zitten knippen, plakken en puzzelen met tekst en muziek en sinds enkele jaren mag ook de buitenwereld hiervan mee genieten. Ondanks zijn schuchter imago ontplooit hij zich op het podium als een echte dirigent. Hij geeft door de liedjes heen constant aan wat er wanneer moet gebeuren en heeft alles op elk moment onder controle. Misschien daarom dat er van bindteksten weinig in huis komt, maar dat is ook niet nodig als je elk liedje op zich al als een fantastische bindtekst tussen het applaus kan beschouwen. De brede glimlach op zijn gezicht zegt trouwens meer dan genoeg.
De set loopt vlotjes over van het ene absurde lied in het andere. Zo spelen ze het dromerige Bagagedrager waarna ze dan weer over gaan naar het ietwat droevige Kindje van God. Wat ook leuk is, is dat er achter de band een groot videoscherm hangt waarop tijdens de liedjes filmpjes geprojecteerd worden. Vaak zijn het gewoon rommelige collages, maar wel geslaagd als achtergrond bij de even verwarrende songs. We konden er zelfs enkele flitsen van "De Fabeltjeskrant" in terug zien. Of misschien is het gewoon Het Voordeel van Video.
Dan is het volgens De Jong tijd voor het enige 'vrolijke' lied uit heel zijn repertoire. Nu mag de bassiste even op de voorgrond treden. Voor de gelegenheid legt ze even haar contrabas aan de kant om de banjo te bespelen. Niet echt het meest sexy instrument als je het ons vraagt, maar het klinkt wel goed. Elk duet tussen haar en De Jong zorgt trouwens voor een nieuw kippenvelmoment. Niet enkel ‘Smalfilm’ is een poëtisch kunstwerk, ook de tweede plaat waaruit we de titeltrack Dagen van Gras, Dagen van Stro hoorden is magisch.
Ook al houdt De Jong de controle over zijn band, toch is er plaats voor een fijn freestyle moment. De man die al een heel concert achter zijn draaitafels verscholen staat, krijgt zijn eigen "five minutes of fame" en treedt als een waar poëet op de voorgrond, terwijl De Jong met het enthousiasme van een kind zijn melodica bespeelt. Tijdens Smalfilm zie je dat het publiek er plezier in heeft, want na elke strofe hoor je kleine lachbuien uit het publiek opstijgen, zodat ook De Jong even van zijn melk geraakt. We hebben er geen flauw idee van hoe zijn geest in elkaar zit, maar om teksten als die van Voor ik vergeet te kunnen schrijven, moet er daarboven toch wel iets zitten dat er bij een doorsnee mens niet te vinden is.
Plots is het tijd voor Astronaut, een lied voor alle vaders met zoontjes van tien die ervan dromen naar de maan te vliegen. We moeten toegeven dat dit de meest voorspelbare eindsong is, maar we zeggen er dan ook eerlijk bij dat er in het geval van Spinvis geen mooier lied is om mee af te sluiten. Spinvis gaf ons mooie verhaaltjes voor het feestengaan.
De set loopt vlotjes over van het ene absurde lied in het andere. Zo spelen ze het dromerige Bagagedrager waarna ze dan weer over gaan naar het ietwat droevige Kindje van God. Wat ook leuk is, is dat er achter de band een groot videoscherm hangt waarop tijdens de liedjes filmpjes geprojecteerd worden. Vaak zijn het gewoon rommelige collages, maar wel geslaagd als achtergrond bij de even verwarrende songs. We konden er zelfs enkele flitsen van "De Fabeltjeskrant" in terug zien. Of misschien is het gewoon Het Voordeel van Video.
Dan is het volgens De Jong tijd voor het enige 'vrolijke' lied uit heel zijn repertoire. Nu mag de bassiste even op de voorgrond treden. Voor de gelegenheid legt ze even haar contrabas aan de kant om de banjo te bespelen. Niet echt het meest sexy instrument als je het ons vraagt, maar het klinkt wel goed. Elk duet tussen haar en De Jong zorgt trouwens voor een nieuw kippenvelmoment. Niet enkel ‘Smalfilm’ is een poëtisch kunstwerk, ook de tweede plaat waaruit we de titeltrack Dagen van Gras, Dagen van Stro hoorden is magisch.
Ook al houdt De Jong de controle over zijn band, toch is er plaats voor een fijn freestyle moment. De man die al een heel concert achter zijn draaitafels verscholen staat, krijgt zijn eigen "five minutes of fame" en treedt als een waar poëet op de voorgrond, terwijl De Jong met het enthousiasme van een kind zijn melodica bespeelt. Tijdens Smalfilm zie je dat het publiek er plezier in heeft, want na elke strofe hoor je kleine lachbuien uit het publiek opstijgen, zodat ook De Jong even van zijn melk geraakt. We hebben er geen flauw idee van hoe zijn geest in elkaar zit, maar om teksten als die van Voor ik vergeet te kunnen schrijven, moet er daarboven toch wel iets zitten dat er bij een doorsnee mens niet te vinden is.
Plots is het tijd voor Astronaut, een lied voor alle vaders met zoontjes van tien die ervan dromen naar de maan te vliegen. We moeten toegeven dat dit de meest voorspelbare eindsong is, maar we zeggen er dan ook eerlijk bij dat er in het geval van Spinvis geen mooier lied is om mee af te sluiten. Spinvis gaf ons mooie verhaaltjes voor het feestengaan.