Bohren & Der Club Of Gore + Alexander Tucker Ondergronds cabaret

Ancienne Belgique, Brussel
Bohren & Der Club Of Gore + Alexander Tucker
De AB-club is altijd even warm en uitnodigend. Zeker als je net in de regen door de mistroostige Anspachlaan gelopen bent. Maar niet deze keer. Ditmaal leek de club net zo donker en nevelig als de nacht buiten. Het podium stond vol vreemde metalen constructies en in de zaal hield elkeen zijn adem in voor wat komen zou. Welkom in de wereld van experimenteel doemdenken en horrorjazz. Welkom in de wereld van Alexander Tucker en Bohren & Der Club Of Gore.

Alexander Tucker is het soort van artiest dat opkomt zonder zichzelf voor te stellen en vervolgens aan allerhande knopjes en instrumenten begint te prullen, zodat je je minutenlang afvraagt of hij nu eigenlijk al begonnen is of niet. Verwacht dan ook geen visuele tierlantijntjes. Deze man staat er alleen voor. Alleen met een loopstation, een gitaar, een cello en een heel leger effectpedaaltjes.

Hetzelfde ritueel herhaalt zich telkens weer: spelen, opnemen, afspelen en daar opnieuw overheen spelen. Effecten en vooropgenomen geluiden zijn zo prominent aanwezig dat je af en toe vergeet dat Tucker toch nog een flink stuk live speelt. De meest meeslepende zanger is hij niet, maar op de momenten dat hij de stem achterwege laat en zich op zijn instrumenten concentreert, weet hij best een interessant klanklandschap te creëren.

Een optreden van Bohren & Der Club Of Gore klinkt als dat van een balorkest in een ondergronds cabaret. Het is aardedonker als de muzikanten hun plaats innemen en het zal aardedonker blijven in de zaal tot de laatste noot. Als verlichting zijn er enkel kleine gekleurde leeslampjes voorzien, een boven elk groepslid, die de schedels van de band akelig doen oplichten. In het midden van het podium gloeit de hoes van hun laatste plaat ‘Dolores’ op.

Dolores is niet enkel een meisjesnaam, maar ook het Spaanse meervoud van pijn. Pijnlijk is het optreden nochtans hoegenaamd niet. Ondanks de donkere serieux van hun muziek, reserveert de band toch ook een plaats voor een occasioneel grapje. Zo kondigt de zanger in het eerste intermezzo al aan dat ze nog twee nummers zullen spelen. In werkelijkheid wordt het een veelvoud daarvan. Zowel nieuw materiaal als oude getrouwen.

Het concert wordt echter van begin tot einde verstoord door het geroezemoes van mensen die duidelijk geen zin hebben in rood, blauw en groen oplichtende achterhoofden. Zelf zouden wij de muziek van Bohren eerlijk gezegd liever horen bij de beelden van een David Lynchfilm dan tijdens een optreden.

November 8, 2008
Lene Hardy