Er wordt nogal gauw van iemand beweert dat het een legende is maar vrijdagavond stond er een echte voor ons. Hoeveel keer de grote Bob Dylan intussen in Vorst Nationaal heeft opgetreden, hebben we niet bijgehouden. Feit is wel dat hij er keer op keer in slaagt een massa mensen op de been te brengen. Deze keer zal ook de vorig jaar verschenen plaat ‘Modern Times’ er voor iets tussen gezeten hebben, want die ontketende zowaar een heuse Dylan-revival. Dylan is weer hip, ook al doet hij daar zelf geen enkele moeite voor.
Robert Zimmerman is ondertussen vijfenzestig jaar en draait reeds vijfenveertig jaar mee in de muziek. Toch lijkt er geen slijt te komen op de ondertussen welbekende formule van Dylan. Hij vernieuwt zichzelf niet, zijn live-shows zijn nooit spectaculair en ook al zijn zijn platen oerdegelijk, ‘Modern Times’ is zelfs een meesterwerk, eigenlijk zijn ze nooit verrassend. Er waren vrijdagavond dan ook veel rimpels en bierbuiken te zien in Vorst maar verrassend genoeg ook opvallend veel jong grut.
Na een afgrijselijk bombastische intro en een kort overzicht van zijn carrière als “voice of the sixties” wandelde Dylan en groep het podium op en zette Tweedle Dee & Tweedle Dum in. De groep moest er duidelijk nog even inkomen maar wat wel opviel was dat Dylan opvallend goed bij stem was. Dat is natuurlijk relatief want zingen kan Dylan nog steeds niet. Allesbehalve zelfs. Veel nummers, zoals bijvoorbeeld It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding) waren quasi "spoken word" maar dit had met uitzondering van Like a Rolling Stone echter geen storend effect.
Bij de eerste vier nummers nam Dylan, met obligatoire witte hoed, vooraan op het podium plaats met elektrische gitaar maar vanaf When the Deal Goes Down vonden we hem terug achter het keyboard waar hij voor de rest van de avond achter zou blijven staan. Op sommige momenten klonk de groep rauw en verrassend, zo was It Ain’t Me Babe onherkenbaar, maar wij kregen ook dikwijls het gevoel dat het allemaal iets te routineus was. Het rockende Highway 61 Revisited vormde hét absolute hoogtepunt van de avond maar daarna zakte de set even ineen. Enkel het prachtige en ontroerende Nettie Moore kon nog even onze aandacht trekken.
Gelukkig waren er ook nog de bissen waarin Dylan de set weer rechttrok met een stomende versie van Thunder on the Mountain en de verplichte afsluiter All Along the Watchtower. Tussen de bandleden bespeurden we veel subtiele interactie (de blikken die ze elkaar worpen wanneer Dylan er weer eens naast zat, waren hilarisch) maar toch bleek duidelijk dat Dylan de touwtjes in handen had. Met het publiek daarentegen bestond er geen enkele vorm van interactie en toen Dylan op het einde van zijn set zijn band voorstelde wisten we dan ook niet wat ons overkwam.
Na afloop kwamen Dylan en groep vooraan op het podium een beetje onwennig het applaus in ontvangst nemen en beseften wij dat we getuige waren geweest van een sublieme show van een levende legende.
